Wagas: Ang Text Message

                Mahal, sorry male-late ako. Naipit ako sa trapik. Love u

Sumaglit lang akong tumingin sa cellphone ko para basahin ang text ni Kiko. Nasa kalagitnaan ako ng pag-aayos ng mga forms ng kumpanya. Buti na lang at male-late siya. Matatapos ko pa ang trabahong ito.

                “Nag-aantay na ba si Kiko sa baba?” tanong ni Aileen, kasama ko sa HR. Tumigil na pala ako sa trabaho ko at nakatitig na pala ako sa cellphone ko.

                “Ah! Wala pa. Male-late nga raw siya.” Ibinaba ko na ang aking cellphone at itinuloy ang pag-aayos.

                “Kakakilig naman. Sana, e, nandito rin boyfriend ko nang makapagpahatid-sundo rin ako,” natawang sabi ni Aileen habang ini-istapler ang mga papel sa harap niya. “Maiba ako. Di mo pa nga pala iyan naipapakilala sa akin. ‘Yan si Kiko. Di ba ‘yan ‘yung bokalista nung banda dun sa bar?”

                “Ay hindi! Siya ‘yung bahista,” sagot ko.

                “Ay! Akala ko ‘yan ‘yung bokalista. Di ba mga ganoong tipo ang papasa sa standards mo?”

                Natawa na lang ako.

                “Akalain mong nain-lab ka dun sa mukhang terroristang iyon. Sabagay, love is blind. Tignan mo nalang ako.” Sabay malakas na tumawa si Aileen. Nakitawa na rin ako. Naintindihan ko ang joke niya.

…

                Hello, nahulog mo kanina sa bar ang calling card mo

                Marami naman nagtext sa akin kagabi noong nakatulog na ako sa sobrang pagod, ngunit itong text na ito ang pinaka kumuha ng atensyon ko.

                Natanggap ko po ang text mo kagabi. Sino po ito? Reply ko. ‘Di ko na inaasahan na sumagot pa siya. Bumangon na ako sa kama, naghilamos at diretso nang nag-asikaso ng sarili bago pumasok sa trabaho.

                Halos na kalimutan ko na ang nagtext na iyon pero noong muling tinignan ko ang aking cellphone matapos kong kumain ng almusal. Ah hello! Kiko po kasama po ako roon sa banda kagabi.

                Banda? Kagabi? ‘Di kaya eto ‘yung nabangga ko kagabi, ‘yung bokalista?

                Ah ganun po ba? Hindi ko alam kung ano pa ang isusunod ko. Bihira lang kasi mangyari sa katulad ko ang ganitong bagay. ‘Di ko alam kung ano ba dapat ang magiging reaksyon ko.

                Nakaka-istorbo na ba ako?

                Ay! Di naman po. :) Palabas na ako ng bahay at nag-aabang na may dumaan na tricycle.

                ‘Wag mo na akong pino-po. Pakiramdam ko tumatanda ako. Ilang taon ka na ba?

                24. Ikaw?

                ‘Yun naman pala e. Wag mo na akong pino-po. Dalawang taon lang naman ang tanda ko sa’yo. I’m turning 26.

                Ah! Okay. Sabi mo e. :) I felt super awkward. Nakikipag-usap ako gamit ang SMS sa isang taong hindi ko kilala. Itinago ko na ang aking cellphone nang nasa loob na ako ng tricycle. Inaalala ko ang mukha ‘nung bokalista na nakabangga sa akin. Madilim sa bar kaya hindi ko masyado nakita ang mukha niya. At saka, ‘di ko rin masyado tinignan ang bokalista, kaya wala rin akong maaalala.

                Matapos ang halos isang oras na biyahe dahil sa mabigat na trapik, nakarating ako sa opisina. Medyo haggard na ako pero kailangan isuot ko muli ang aking nakangiting mukha. Sa totoo nga lang ay mas nakakapagod ang biyahe ko papunta at pauwi, kaysa ang trabaho ko sa isang airconditioned office.

                ‘Pagkarating ko sa aking desk, agad kong hinanap sa aking bag ang aking cellphone. Katulad ng nakaugalian ko, halos nailabas ko na ang laman ng aking bag sa kakahanap ng aking cellphone. Medyo may kakulitan din kasi ang cellphone ko—kung saan-saan sumusuot.

                Nice meeting you pala. Teka, how should I call you? Maria? Ella? Mariela? Nang makuha ko ulit ang cellphone ko, nabasa ko ang text ni Kiko. Natawa bigla ako. Mariela. Ayos ngang nickname iyon.

                Ah! Ella na lang. :)

                Okay. Nice meeting you, Ella. Napangiti ako, ‘yung tipong abot tengang ngiti. Ewan ko kung bakit ako napangiti nang ganoon.

                Nice meeting you too, Kiko.

                “Ahem!” Nakatayo na pala sa pintuan si Aileen. Nakatingin sa aking nang parang nag-uusisa.

                “Kanina ka pa ba diyan?” tanong ko.

                “’Di pa naman katagalan. Pero sapat na rin para makita ko ang ibang ngiti mo. Kwento naman diyan, o,” agad siyang lumapit sa akin at pinilit akong magkwento. 

-kkkino-

ITUTULOY...

*Mula sa may-akda: Sabi ko na! Nag-reply na si Ella. Uyyy! Textmate na sila..haha!

I Had This Hang-over

I love singing. I don't have an astounding voice, but (I can tell) I can sing.

When I was still working somewhere in Makati, I met this guy. His name is Gerard Mercado. He is a great singer and he has this great deep voice (Actually, I envy him for having such a wonderful voice). Anyway, he (Ged, as we call him) encourage me to do covers (sing some songs, video myself and post it in any social sites). At first I am a bit worried that I'll just embarrass myself. So just like what i always do, I just waved behind the background and gave my whole support to my new found friend.

Then, here comes Mr. Bartolata (We call him JM) and he blew my mind his his high voice. An idea came to my mind. Why not create a boy band just for fun. Ged and JM agreed to my plan, but this plan was executed months after. We're so much busy at work to have a life (haha).

Last month, before I left my job, Ged, JM and I collaborated to do this cover of the song of Angels Brought Me Here. It was hilarious. It was not viral. It is not amazing. It was just for plain fun and friendship.

Before leaving Makati (I was going back to Bicol), I decided to take Ged's challenge to me. I made a cover after downloading the program for recording. This is just in time for Mother's day, so I dedicated the song to my Mama.

Now, I can't stop doing this covers. I am not very good as a singer. My videos are also not good. But WTH?! I'm proud of producing this. Haha! Here I am sharing these videos even in this blog. Haha!

Kahit Maputi na ang Buhok Ko (Cover)





I'll Make A Man Out of You (Cover)

Wagas: Ang Tarheta

               Pasado ala-sais na ng gabi. Late na ako. Peste kasi itong trapik na ito. Biyernes kasi ngayon kaya ganito kabigat ang daloy ng mga sasakyan dito sa EDSA. Dapat pala sa ibang ruta na lang ako dumaan.

                Napatingin ako sa side mirror ng aking sasakyan. Naninibago ako. Wala na ang dating mukhang barbaric na ako. Di pa rin naman gaano kaiklian ang buhok ko, sapat na rin ang haba nito para makita nang maayos ang mukha. Nakakapanibago rin na wala na ang bigote at balbas ko. Excited na akong makita niya ang pagbabago sa itsura ko.

Kinuha ko ang aking cellphone. Hinanap ko ang pangalan ni Ella. Pinindot ang send message.

                Mahal, sorry male-late ako. Naipit ako sa trapik. Love u

                Napabuntong hininga ako at saka napatitig sa wall picture sa cellphone ko. Isang babaeng simple lamang ang kagandahan. Maputi. Medyo may kaliitan ang mukha. Malamlam na mga mata. Maliit at cute na ilong. Manipis at kulay na rosas na mga labi. Si Ella. Hindi ko mapaliwanag kung bakit todo kong minahal ang babaeng ito. Ibang-iba naman siya sa mga babaeng niligawan at nakarelasyon ko noon. Masyado siyang mahinhin. Palangiti. Fragile. Gentle. Hindi siya hot and sexy. Hindi siya stunningly beautiful. Pero minahal ko siya nang todo—nang todo-todo.

…

                Maria Ella C. Fernandez

                Iyon ang pangalang nakasulat sa tarhetang nahulog nung babae kanina sa bar. Nabangga siya kanina ni Alwyn, ang bokalista namin. Nahulog lahat ng gamit niya. Tumulong naman ang mga kasamahan ko sa banda na kunin ang mga nahulog na gamit. Tanging ang tarhetang ito lang yata ang hindi naibalik sa babae.

                Bahista ako sa banda namin na nabuo noong college pa lang kami. Nagsimula sa jamming, ngayon ay nauwi kami sa mga gig na tulad ngayong gabi. Kung minsan rin ay mag-isa akong rumaraket. Matapos ang kolehiyo, eto na ang buhay ko. Gig, tugtog, inom, makakakilala ng babae, making out, uwi, tulog, pagkagising wala nanaman maaalala, tapos uulitin ulit ang mga naunang pangyayari. Madalas akong mag-isa. Dumidistansya rin ako sa pamilya ko. Minsan-minsan na nga rin kami magkita ni Mama.

                Nakatitig ako sa tarhetang hawak ko. May nakalagay na mga numero, maging ang office address noong babae.

               “Pare, masususnog na ‘yang hawak mo sa kakatitig mo,” sita sa akin ni Chito, ang drummer naming. Sa banda namin, si Chito na yata ang pinakamalapit sa akin. Hindi naman talaga kami close, pero siya ang lagging kumakausap sa akin kahit na alam niyang hindi ako nakikinig.

Ngumiti lang ako. Ibinulsa ang calling card.

               “Ayun o! Ibinulsa na. ‘Wag mong sabihin na type mo ‘yung babaeng ‘yun, pare,” natawa si Chito sa mga nasabi niya. “Pare, akala ko pa naman iba ang tipo mong chicks. At saka, di ka uubra sa ganun.” Tumawa nang malakas si Chito. Hindi ko na lang pinansin ang tawa niya. Tumingin na alang ako sa malayo, at inubos ang beer sa harap ko.

               Nang matapos na ang tatlong set sa gig namin, umuwi na ako. Umalis na lang ako nang di nagpapaalam sa mga kagrupo ko. Alam na nila ‘yun. Lagi ko naman silang iniwan ‘pag tapos na ang gig naming. Sanay na ang mga iyon.

               Pag-uwi ko sa bahay, wala nang gising sa mga kasama ko sa bahay. Dumiretso na ako sa kwarto ko, nagtanggal ng sapatos at nagbihis. Nang ilalagay ko sa mga labahan ang aking mga damit, nahulog ang tarhetang aking naibulsa. Pinulot ko ito at muling tiningnan.

               Maria Ella. Pangalan palang parang santo na. Konserbatib na konserbatib. Halata naman sa itsura niya.

               Kinuha ko ang aking cellphone at tinayp ang numero. Tinawagan ko. Walang sumasagot. Maaaring tulog na. Tinext ko: Hello, nahulog mo kanina sa bar ang calling card mo. Nag-antay ako ng sagot. Walang dumating, kaya itinapon ko sa basurahan ang calling card at nagpasyang matulog na.

-kkkino-

ITUTULOY...

*Mula sa may-akda: Magre-reply si Ella...malamang

Wagas: Si Ella

                Hindi mo mapipigilan ang puso na magmahal ng taong di mo aakalaing mamahalin mo. Ilan beses mo man ipilit sa puso na salaing mabuti ang taong iibigin, hindi pa rin ito uubra. Mababalewala  lang ang anumang pamantayan na meron ka.

…

                Mga isang oras ang biyahe papuntang opisina galing sa bahay namin sa Mandaluyong. Laking pasasalamat ko lang kasi malapit-lapit lang ang nakuha kong trabaho ngayon. Ang una kong trabaho kasi noon ay nasa Rizal pa. Nakakapagod sa biyahe. Nagtagal din naman ako doon nang mga isang taon bago ko naisipan na maghanap ulit ng bagong trabaho. Sa ngayon ay gustong gusto ko ang trabaho ko bilang HR assistant. Mababait naman lahat ng officemates ko lalo na ang mga boss.

                “Ay, Manong, diyan na lang po ako sa tabi. Diyan po sa may green na building.” Naging mabilis ang biyahe ko ngayon dahil sa nag-taxi ako. Itinabi ni Manong Driver ang taxi. Dumukot ako ng pera sa wallet ko at saka nagbayad. “Salamat ho, Manong,” nakangiti kong sabi. Bumaba na ako sa taxi dala ang isang makapal na folder at ang aking bag.

                “Good morning, Ms. Bait!” bati sa akin ng security guard ng building.

                “Magandang umaga rin po, Kuya Rex,” sagot ko na may di mabaling ngiti. Naging ugali ko nang bumati ng may mga ngiti sa labi. Hindi naman talaga ako sanay na makihalubilo sa tao. Introvert nga raw ako. Tahimik. ‘Yung tipong hindi makakabasag ng pinggan. Pero nakatatak na sa isip ko ang maging mabuti ang pakikitungo sa tao. Sabi nga ng golden rule: Don’t do to others what you don’t what others do unto you. Tratratuhin ka rin nila depende sa paano mo sila tinatrato. Kaya dapat sa simula palang ay maayos na dapat ang pakikitungo mo.

                Sumakay na ako sa elevator. Mayroon akong dalawang kasabay—si  Toto, ang janitor namin, at si Sir Kevin, ang advertising manager namin. Siyempre binate ko sila nang may kasamang ngiti. Ngumiti rin naman sila. Lalo na si Sir Kevin. Ang sarap talaga manghawa ng ngiti. Para ba itong epidemya na masarap ikalat.

                Pagdating ko sa aming floor, dumiretso ako sa aming kuwarto. Hindi naman gaano kalakihan ang opisina ng HR, pero kasya naman kaming tatlong empleyado rito. Inilapag ko na ang aking mga gamit sa mesa at binuksan ko na ang aking bag. Dinukot ko ang aking cellphone. Aba’y  may nagtext pala.

                Mahal, sunduin kita maya after work :)

                Galing kay Kiko. Kinilig ako ng todo. Ewan ko ba. Basta kinikilig talaga ako sa tuwing makikita ko si Kiko kahit man lang ang text niya. Ewan ko nga rin ba kung bakit ko siya minahal. Mag-dadalawang buwan na rin naman kami. Halos limang buwan niya rin akong sinuyo. Sa una nag-dalawang isip ako kung sasagutin ko siya. Siya kasi ang taong di ko akalaing mamahalin ko. Wala sa kanya ang mga hinahanap ko sa isang lalaki. Pero iba nga kapag inabot ka na ng love.

                …

                First time kong gumimik. Hindi ako mahilig gumala at pumunta sa kung saan-saan lalo na sa mga bar na katulad nito. Simula bata pa ako, sinanay ako ni Lolo at Lola na bahay-simbahan-eskuwelahan lang ang destinasyon ko. Kung minsan napapadpad din naman ako sa public library malapit sa munisipyo o di kaya ay sa parke malapit sa bahay namin, ngunit kung mangyari man ito sandali lang at lagi akong may kasamang pinsan o malapit na kaibigan. Lolo at Lola ko ang nagpalaki sa akin. Parehas namatay sa aksidente ang mga magulang ko noong tatlong taong gulang pa lamang ako. Buhat noon pinalaki ako nila Lolo sa medyo makalumang paraan. Kaya hindi ako sanay sa gimikan.

                Nagyaya ang mga katrabaho ko na mag-bar. May dalawa kasing bagong empleyado at bilang welcoming party nagkayayaan sa ganoon lugar. Maingay, madilim at medyo nakakatakot sa loob ng bar. Sa totoo nga lang ay gusto ko na rin sana noong umuwi kaso nahihiya ako na umalis. Inisip ko na lang na minsan ko lang mararanasan iyon at para mas makilala ko pa ang mga katrabaho ko kailangan kong makisama.

                Umorder ng ‘sang katutak na beer ang mga katrabaho ko. Hindi ako umiinom ng alak kaya umorder na lang ako ng Iced Tea. Nakipapak na rin naman ako ng kanilang pulutan. Maingay sa bar. Halos hindi ko rin naman maintindihan kung ano ang pinagtatawanan ng mga kasama ko. Tahimik lang akong naka-upo. Nagmamasid sa kakaibang mundong nakapaikot sa akin.

                “Ms. Ella, tara sayaw tayo!,” yaya sa akin ni Janine, isa sa mga katrabaho ko. Pinapatugtog nang malakas noon ang isa sa pinakasikat na dance remix.

                “Ah sige, kayo na lang. Dito na lang ako. Babantayan ko mga gamit ninyo,” nakangiti kong pagtanggi. Sumama na si Janine sa iba pa naming katrabaho sa dance floor. Nakakatuwa silang tignan. Mukha lang silang nagwawala, hindi naman sumasayaw. Iniikot ko pa ang paningin ko. Mayroong mga magbabarkada sa aking kaliwa na panay tawanan at tuksuhan. Malakas na ang tugtog pero litaw pa rin ang kanilang ingay at tawanan. Sa gawing likod ko naman ay may nakita akong magkasintahan na naghahalikan. Diyos ko! Ganito pala rito. Liberated masyado. Sa bandang dulo, nakita ko ang isang lalaki na mag-isang umiinom. Hindi ko maaninag ang mukha ng lalaki kasi bukod sa madilim ay natatakpan ng mahaba niyang buhok at makapal na bigote’t balbas ang kanyang mukha. Nakakatakot siyang tignan. Mukhang terrorista. Kinabahan ako bigla. Naisip ko na baka suicide bomber ang lalaki. Naku po!

                Natapos ang tugtog. Nagsibalikan na ang mga kasama ko sa aming table. Pinagmamasdan ko pa rin ang lalaki sa dulo. Sa isip ko plinaplano ko na ang pag-alis. Yayayain ko na ang mga kasama kong umuwi.

                “Sayang, Ms. Ella, hindi ka sumama sa dance floor. Ang saya kaya!” sabi ni Billy. Tumingin lang ako at saka ngumiti.

                “Oo nga, Ms. Ella. Nandito ka na lang din naman. You must enjoy, right guys?” dugtong naman ni Nikko. Sumagot ng sabay-sabay na “oo nga” ang mga katrabaho ko. Tumango rin ang ilan.

                Muling sumilip ako sa kinaroroonan ng lalaki. Wala na siya roon. Kinabahan ako lalo. Hindi kaya…

                “Boom!”

                Nagulat ako at sabay kong hinanap kung saan nanggaling ang tunog. Napatingin ako sa stage. Nagpalakpakan ang mga tao. Nag-set-up na ang banda. Ang narinig ko pala ay ang ingay ng bass guitar. Natawa ako sa sarili ko. Kung anu-ano kasi ang iniisip ko. Napansin kong ang lalaking may hawak ng bass ay ang lalaking kanina ko pa ring pinagmamasdan—ang lalaking mukhang terrorista.

                Tumugtog na ang banda. Nabaling na ulit ang atensyon ko sa mga kasama ko. Pinilit ko nang kalimutan ang mga naisip ko kanina. Masyado naman kasi akong naghinala. Napahiya tuloy ako. Matapos ang pagtugtog ng banda. Nagpasya ang mga kaopisina ko na umuwi na. Kaya bago kami umuwi pumunta muna ako sa comfort room para mag-ayos.  Aantayin na lang daw ako ng mga kasama ko sa labas.

                Pagkagaling sa rest room, nagmamadali akong naglakad palabas. Inaayos ko pa rin ang bag ko at hinahanap ko ang aking cellphone. Pero bago pa man ako makalabas sa pasilyong papuntang C.R. Nakabangga ako ng tao. Sumimbulat ang lahat ng laman ng bag ko sa lapag. Dali-dali ko rin namang pinulot ang mga nahulog kong mga gamit. Nakita ko na rin sa wakas ang cellphone ko. Kasama rin kasi iyon sa mga nagkalat na gamit ko.

                “Sorry, Miss”

                Napansin kong meron akong mga katulong sa pagpulot ng aking mga gamit. Nabangga ko pala ang bokalista nung banda at tumulong na magpulot ng mga gamit ko ang mga kasama niyang bandmates. Nagpasalamat ako at agad nang naglakad palabas ng bar.

-kkkino-

ITUTULOY...

*Mula sa may-akda: Pagpasensyahan ang sobrang haba ng bahaging ito sa seryeng Wagas. Binalaka kong putulin ito ngunit magkukulang rin ang paglalarawan ko kay Ella. At saka gusto ko lang din banggitin ulit si Sir  Kevin mula sa seryeng Sana Totoo. Salamat sa pagbasa.

Wagas: Si Kiko

              Ang kapangyarihan ng pag-ibig ay hindi masusukat. Kaya nitong pagtagpuin at pagkasunduin ang dalawang magkasalungat na tao. Kaya nitong sirain ang pader ng pagkakaiba. Kaya rin nitong baguhin ang anumang tingin natin sa buhay.

…

                Hindi ito ang unang pagkakataon kong magpaayos ng buhok sa isang salon. Sa katunayan niyan ay halos lumaki na ako rito. May-ari ng isang beauty salon kasi si Mama. Isa siyang hairdresser at make-up artist. Hindi ko kinakahiya ang trabaho niya, mas ipinagmamalaki ko ngang ganoon ang propesyon niya. Dahil kasi sa trabaho niya, nabuhay niya kaming dalawang magkapatid nang mag-isa. Nung ipinanganak kasi ang kapatid kong si Yani, iniwan kami ng aming tatay at sumama siya sa iba niyang pamilya. Kaya kumayod-kalabaw si Mama. Sa ngayon ay may tatlong branches na ang beauty salon namin sa buong Maynila at isang branch sa Amerika. Nakilala na rin siya bilang isang world-class stylist.

                Hindi nga ito ang unang pagkakaton na magpapaayos ako ng buhok pero kinakabahan ako. Maglilimang taon na rin na mahaba ang aking buhok at halos dalawang taon na rin na pinapanatili kong makapal ang balbas at bigote ko. Pero sa mga oras na ito, malapit na ulit akong “magmukhang-tao”.

                “Kuya, sure ka na bang gagawin mo ito? Pag nasimulan ko na ito wala nang atrasan,” tanong ni Yani. Tinitignan niya ako sa kaharap naming salamin. Hawak na niya ang razor at suklay sa kanang kamay at ang buhok ko sa kabila.

                “Yani, mukha ba akong nagbibiro?” tiningnan ko nang seryoso ang imahe ng kapatid ko sa salamin. Seryoso akong tao at bihira akong magbiro. Wala nga raw akong sense of humor. Iyan ang laging sinasabi sa akin ni Yani. Bilang panganay at walang tatay, ako ang tumayong padre de pamilya sa amin. Naging ugali ko nang maging seryoso sa mga bagay-bagay at nakasanayan ko na munang pag-isipan nang maigi ang lahat bago magdesisiyon at umaksyon. Alam ito ni Yani. Sigurado ako sa gagawin ko at alam din iyon ni Yani.

                Isinaksak na ni Yani ang electric razor. “Di ka ba talaga nanghihinayang, Kuya? Limang taon mo ring inalagaan yan. Ayaw mo ngang ipagalaw yan noon, kahit na sinasabi ni Mama na di na bagay sa’yo ang ganyang itsura,” patuloy na pangongonsenya niya.

                “Yani,” di pa rin matitinag ang desisyon ko, “Dalian mo na lang dyan at gupitan mo na ako. Puwede?”

                “Kuya, last question na lang,” nakapamewang na hawak ni Yani ang suklay at ang razor. Nakaharap muli siya sa salamin at nakatitig sa akin sa pamamagitan ng nito. “Anong nakain mo at biglaan naman yata itong pagpapagupit mo?”

                Napatingin lang ako kay Yani. Napangiti. At saka napatingin sa kawalan.

                “Oh my God, Kuya! Sabi na nga ba! So who’s the lucky girl?” sabik niyang tanong.

…

                Lucky girl. Hindi siya ang maswerte. Hindi siya, kundi ako. Noong makilala ko siya ang pinakamasayang pangyayari sa buhay ko. Nung naging kami, parang hinulugan ako ng langit ng napakalaking biyaya. Siya ang pinakamagandang babae. Siya ang bumuo ng mundo ko. Siya ang laging hinahanap at inaantay ng puso ko. Siya ang susi ng kaligayan ko. Siya ang nagpatibok ng puso kong akala ko’y patay na. Sa aking paningin, nasa kanya na ang lahat. Ako ang maswerte, dahil sa ako ang minahal niya.

…

                “Hoy, Kuya! Earth calling Kiko. Are you there? Mr. Francis Arevalo, Can you hear me? Calling-calling!”

                “Ha?” Ilang sandali rin palang naglakbay ang isip ko.

                “Ano ba yan, Kuya! Salita nang salita ako dito, di ka naman pala nakikinig,” naka-mangot na sabi ni Yani.

                “Ano ba ang sinasabi mo?”

                “Sabi ko, anong pangalan ba nung girl?"

                “Ella. Ang pangalan niya ay Ella.”

-kkkino-

ITUTULOY...

Angels Brought Me This Debut Cover

I really don't know what to say. Honestly, I always want to do this with this bunch of guys, but we are too much busy and preoccupied to do it. Then Mr. Gerard Patrick Mercado (Ged for short) invited us (me and Jerry Myan Bartolata, JM for short) into his flat to do some cover. At first I got too nervous, but the excitement got me. Now here it is... and I can't believe it. We are not professionals. I don't possess a great singing voice. We don't really own the song. But, angels helped us to bring this cover into reality...

'Yung Normal Lang (Part 5)

“Good job, guys! We exceeded our targets and the client is very well please.” Masayang ibinalita ni Boss ang monthly performance ng aming grupo. Nagpalakpakan ang mga katrabaho ko. Parang eksena lang  sa Ms. Universe at katatapos palang sumagot ng Ms. Philippines sa question and answer portion. Bilib ang mga judge pati lahat ng nanonood.

“… and I have good news,” pinatigil ni Sir ang mga palakpakan. “The increase in our salaries has been granted.” Di pa natatapos ang sentence ni Sir, e, umingay na ang meeting room. Nasobrahan sa tuwa ang lahat ng mga katrabaho ko. May isa pa ngang kamuntik nang mapatalon. Karamihan ay nagpalakpakan (mukhang si Ms. Philippines na nga yata ang nanalo). Merong grupo ng mga lalaki na maka-react ay parang napatumba nga ni Donaire ang kalabang amerikano. ‘Yung iba ay parang nanalo na sa Oscars at grabe kung maka-emote.Sa lahat yata ng mga katrabaho ko, dalawa lang kami ang di masyado ganoon OA maka-react. Ako at si Niña.

…

Tatlong linggo na rin ang nakakalipas. Umalis na rin ang mga student trainees sa kumpanya. Natapos na rin ang trabahong pinilit kong gampanan. Medyo naging pangit man ang performance ko sa trabahong iyon, ipinarating pa rin ni Sir ang appreciation niya sa aking pagganap. Matapos kasi noong ipinatawag uli kami ni Niña sa kanyang opisina ay naliwanagan na siya kung ano nga ba ang tunay na problema sa pagitan naming ni Niña. Di ko alam kung alam at naintindihan niya talaga. Basta natapos na iyon.

…

Tumingin ako kay Niña. Nakangiti siya at dinadama ang pangkukuyog sa kanya ng mga kaibigan niya. Hindi na nga yata siya ang dating Niña na unang nakita ko. Napansin kong bihira na siyang mag-suot ng sleeveless. Kalagian na rin ay naka-slacks na siya at kung naka-palda man siya ay di na aangat sa tuhod ang haba nito. Nabawasan narin ang dating makapal niyang make-up. Sa totoo nga, e, nahahalata na ang makapal niyang eyebags.

Napalingon sa akin si Niña. Nakaramdam yata na nakatingin ako sa kanya. Umiwas ako ng tingin. Unti-unting nawala na ang pagka-inis ko sa kanya. Kasabay nito ang pag-lay-low ng panunukso ng mga katrabaho ko. May bagong kinahuhumalingan na silang love team. ‘Di na nga ako inis ngunit nandoon na rin ang pagka-ilang kay Niña. Nangyari na ang nangyari. Mahirap nang limutin o bawiin kung ano man ang mga naganap.

…

Matapos kaming kausapin ni Sir nilapitan ko si Niña para kausapin.

“Niña, pasensya na. Ayaw ko lang na ipinapares sa’yo o kahit na kanino. Nakaka-bad-trip!”

Nakatungo si Niña. Alam kong kanina pa siyang umiiyak. Nasira na nga ang make-up niya.

“Rico, pasensya na rin. Kung ‘di sana ikaw ang sinabi kong pangalan noong tinanong ako edi sana di ka na nailang sa akin.”

Napatungo na rin ako. Awkward ang ganitong moment. Anak ng sabaw ng baka! Di ako sanay.

Tumuloy sa pagsasalita si Niña. “Totoong crush kita. Mahirap umamin pero totoo ‘yun. Nakakapanghinayang lang kasi sana ‘di ko na lang sinabi talaga.”

Capital A-W-K-W-A-R-D! Ako na! Ako na talaga!

Natahimik siya. Tahimik pa rin ako. Dumukot siya ng panyo sa kanyang bulsa at saka tumalikod. Nagpunas siya ng mukha. Humarap uli sa akin, umubo at muling nagsalita. “Gawin na lang natin ang trabaho natin.”

Ngumiti siya. Isang pilit na ngiti. At saka umalis.

…

Natapos ang meeting. Hindi ko na na-absorb ang mga sinabi pang iba ni Sir. Pero masaya na rin ako. Lalabas ako ng meeting room na di masyado mabigat ang loob. Pabaon sa akin ni Sir ang kanyang good news. Oh, well balik ako sa dati kong buhay. Wala nang eepal. ‘Yung Normal lang.

*disclaimer: ang kwentong ito ay likha lamang ng imahinasyon at maging ang mga karakter ng kwento ay pawang gawa-gawa lamang. Kung mayroon mang tauhan o pangyayari sa kwento na katulad ng mga tunay na tao o pangyayari, ito lamang ay buhat ng pagkakataon. Walang layunin ang may akda na manira o manakit ng kung sino o anuman.

*ang larawan ay nakuha sa http://www.regus.com.ph

basahin rin ang Part 1, 2, 3, 4, at 5

Music Inspired

I love words... I love reading... I love writing... I love telling stories... and I also love music.

Music is telling stories in a different manner. You hum, or clash, or bump, or ring. It's all because you are telling something--you are telling a story. Sometimes words aren't enough to give emphasis in what you say; and that's where music come into picture.

There is music in everything, everyone, everywhere around us. We just have to listen to know their stories. We make our own music, just as we create our own story. Your music maybe out of tune to the ears of most listeners, still you produce your own music. That's all that matters.

...

Halos dalawang buwan na rin ang lumipas mula nang unang marinig ng madla ang mga awiting nakapasok sa Finals ng Himig Handog P-Pop Love Songs. Aaminin ko, ako rin ay naadik sa mga kantang kasama sa patimpalak na ito. Sa katunayan ay kabisado ko na ang labing dalawang awiting iyon. (Ikaw ba namang paulit-ulit pagtugtugin sa playlist, umaga-hapon-gabi, ang mga awiting iyon) Laking pasasalamat ko sa mga bumuo ng contest na iyon, sa mga sumaling kompositor at maging sa mga mang-aawit na nagbigay-buhay sa mga kanta.
Mahal ko ang OPM. Maipagmamalaki nating mga Pilipino ang sariling anyo ng ating musika. Isa pa karakter ng ating musika na pinakagusto ko ay ang ugali nitong magkwento at ipahayag ang mga nararanasan ng puso at isip.
Bilang isang manunulat (Naks!), malaki rin ang impluwensya sa akin ng mga OPM hits mula noon at ngayon. At bilang patunay, Gumawa ako ng mga maiikling serye (kabilang iyon sa romance series ko) na base sa mga  naisapuso ko sa mga narinig kong kanta sa Himig Handog P-Pop Love Songs. Maaaring hindi na orihinal ang mga kwentong ilalahad ko, ngunit maisisigurado kong lahat ng mga maiiikling serye na kaugnay sa maliit na proyekto kong ito ay galing sa puso.

Mabuhay ang sining ng Pilipinas! Mabuhay ang OPM!

'Yung Normal Lang (Part 4)

“Sir, ligawan mo na kasi si Mam Niña. Siguradong sasagutin ka nun,”  bulong sa akin ni Jun, isa naming matabil na student trainee. Nilapitan niya ako sa may printer habang nag-aantay ako ng mga prinint ko.

Kunot-noo at nakataas-kilay ko siyang tinignan. Anak ng patola naman o! Pati ba naman ang mga trainee na kagaya ni Jun ay nakikisali na rin sa pagpares sa akin kay Niña. Simula noong insidente sa bar, isang taon na ang nakalipas, naging mistulang ka-love team ko na si Niña. Taob pa nga namin ang KathNiel, JuliElmo, MarKai (Mario Maurer at Kakai) at ang tambalan ni Maya at Sir Chief kung kiligin ang mga katrabaho ko sa aming dalawa. Mas kontrobersyal din ang tambalan naming kaysa sa love life ni Kris Aquino. Ipinagtatambal kami kahit super labag ito sa loob ko. ‘Di siya ang tipo kong babae. Bakit ba kasi mas marunong pa ang iba sa akin?

“Maganda naman po di ba si Mam? Matalino. Sexy. Maasikaso. At halata naman na may gusto siya sa’yo, Sir,” dugtong pa ni Jun.

Di pa rin ako nagsalita. Di ko nalang pinansin ang kakulitan ng epal na ito. Kaya nga ayoko sana tanggapin ang trabahong ito e. Kasi tulad nito, makakasalamuha ako ng mas marami pang pakialamero, asungot at epal. Sobra na ang mga katrabaho ko, dagdag pa ang mga ito. Kung ‘di lang kasi sa promotion, di ko ito gagawin. Tatlong linggo na rin akong nagtitiis. Di bale, kulang-kulang na dalawang linggo nalang naman.

Umiwas ako kay Jun. Kinuha ko na ang mga prinint ko sa printer at saka umalis, pero hinabol niya pa rin ako.

“So ano, Sir? Liligawan mo na si Mam Niña? Handa akong tumulong,” nakangiti niyang sabi.

Nagpintig ang tenga ko at para bang sumabog ang Mt. Taal sa dibdib ko. Napasigaw ako, “Anak ng tokwa naman o! E bakit kaya hindi nalang ikaw ang manligaw sa kanya? Tutal naman, e, ikaw interesado ka sa kanya!”

Sa lakas ng sigaw ko, lahat yata ng mga kaopisina ko ay tumingin sa akin. Sumilip ang iba mula sa kani-kanilang cubicle. Kahit ang grupo nila Niña, kasama niya ang ibang trainees, na nag-aayos ng mga files ay napatingin rin sa gawi namin ni Jun. Napabuntong-hininga ako sabay walk-out. Tatlong linggo na akong nagtitimpi. Sa isang iglap ay natapon ang lahat.

…

Lumipas ang buong araw na iyon na wala akong pinapansin sa buong opisina. Naririnig kong nagbubulungan ang mga kaopisina ko sa aking likod. Hindi ko na lang pinansin. Alam ko naman na mga backstabbers ang karamihan sa mga katrabaho ko. Ang daming mga sinasabi kapag nakatalikod ka. Ikaw ang hot topic kapag di ka kasama. Binubuhusan ka ng mga panlalait nang ‘di ka man lang makapag-depensa ng sarili. Huwag na lang pansinin. Iyon ang pinakamainam na solusyon ko.

Bago mag-uwian, pinatawag ako ni Boss. Alam na! Siguradong naisumbong na ako. Siguradong papagalitan ako. Siguradong-sigurado na tapos na ang maliligayang araw ko. Anak ng bukong panis! Bad trip!

Pumasok ako sa kwarto ni Boss. Nandoon si Boss. Nakaupo sa kanyang reclining chair. Nakadekwatro. Nakahawak sa kanyang baba. Nandoon rin si Niña. Nakaupo sa upuan sa harap ng mesa ni Sir. Nakayuko pero agad na tumingin noong pumasok ako. Nandoon rin si Ms. Aileen at si Ms. Ella, ang aming mga HR. Patay! Gaano kaya kalala ang misconduct ko? Ano kaya ang aking punishment? Anak na tuyong sinabawan! Bad trip talaga!

“Tuloy, Rico. Maupo ka,” yaya ni Boss. Nakangiti si Ms. Aileen at Ms. Ella. ‘Yun bang kala mo e mga anghel na nag-aantay ng aking paglisan sa mundong ito—mga tagasundo nainaabangan na tumumba na lang ako mula sa pagkakatayo ko. Dumiretso ako sa kabilang upuan kaharap ng inuupuan ni Niña. Tahimik si Niña. Halatang katatapos niya palang umiyak. May bakas pa ng luha ang basa niyang mga mata.

“So, Rico, alam mo naman siguro kung bakit ka nandito,” nakatitig sa akin si Sir. Anak ng natuyong tinola! Ano ba ang isasagot ko? Mukhang eksena lang ito sa pelikula. Iyong tipong nabuntis ng bida ang kanyang nobya at nakaharap na sila sa authoritarian niyang ama. Ekstra rin sa eksenang ito ang dalawang ate ng noyba. Anak nga naman ng butete! Bad trip!

itutuloy...

*disclaimer: ang kwentong ito ay likha lamang ng imahinasyon at maging ang mga karakter ng kwento ay pawang gawa-gawa lamang. Kung mayroon mang tauhan o pangyayari sa kwento na katulad ng mga tunay na tao o pangyayari, ito lamang ay buhat ng pagkakataon. Walang layunin ang may akda na manira o manakit ng kung sino o anuman.
*ang larawan ay nakuha sa http://www.flickr.com/photos/ketutb/102034548/in/photostream/

basahin rin ang Part 1, 2, 3, 4, at 5

New Career: Full-time Bestfriend

Sa sobrang interest ko in knowing more about myself, I've read books and answered some sets of questionnaire. I found out that my strength is the supportive character I have. Sabi doon sa isang material, I am loyal, supportive and friendly.  Good listener daw ako at very reliable. Sabi naman sa isang book, I tend to be very accepting, accommodating, conflict-"avoider", and a relationship-builder. According naman sa isa, I am a good talker and I communicate well (I don't generally believe in this statement). All, aside in the last statement, really talks about almost who I am. Kung isa-sumarize, pupuwedeng i-conclude na I am a good friend. (naks! pinagpala ang mga kaibigan ko dahil meron silang kaibigang tulad ko.. haha)

But hindi lang sa ganoon ako natapos sa pag-discover ko sa sarili ko. I want to test if those materials and books are not lying to me. Gusto ring masubukan kung tama ang perspective ko sa sarili ko. Hindi naman ako binigo ng pagkakataon. Nalapit ako sa mga tao, sa iba't ibang tao.

It's been a problem to me to initiate a connection between me and stranger pero once communication is established it is easier for me to build a memorable relationship with that new acquaintance. Ewan ko ba! Basta ganoon talaga ako. I am sociable but most the time a loner. I am an introvert, but I love building deeper relationship with others. I always want others to sense that they are a big part of my life and I always hope that they do the same. I can also mingle with different person. I like including them in my circle of friends, not allowing them to feel left behind or out of place. I always consider everyone to be really connected to each other like we are all holding on the same long rope. I give value to friendships and treat every friend significant. I always see to it that I do that. Kaya nga totally disappointed and frustrated ako noong may isa akong friend, na itinuring kong bestfriend and a very close brother, ang biglang hindi ako pansinin. 'Yung tipong na-amnesia siya na magkakilala kami. I really saddens me. Pero as the book had said, I'll still accept him just as how I accepted him before. Para sa akin bestfriend ko pa rin siya.

Faithful and loyal. Itanong nyo na lang siguro sa mga old friends ko if totoo iyon. Pero I keep to be loyal and faithful to every thing I'm in, kahit na sa kung ano mang relationship. Well, bakit nga ba naisusulat ko ang mga ito? Well, maybe because this is the strength that I am so much proud to have.

Lately, I have this officemates that became so dear to me. Alam ko rin namang naging friend na rin ang tingin nila sa akin. I became open to them and they eventually open up themselves to me. Nakatulong ang pagiging goosd listener ko. I listen and give them advice. I joke with them. Acted sarcastic, caring, brotherly, harsh and friendly. Ang sarap ng ganito. Not to mention pa ang mga freebies ng pagiging "bestfriend". (haha)

Now I can say that I have a new career. I am now, and I have been, a full-time bestfriend ng bayan.(haha)

'Yung Normal Lang (Part 3)

Ang ayaw ko sa babae ay ‘yung aggressive. Gusto ko ‘yung normal lang. ‘Yung tipong aantayin na ang lalaki ang gumawa ng move. Ang lalaki dapat kasi ang nanliligaw. Sa una ay ‘di dapat pinapahalata ng babae na may gusto rin s’ya sa lalaki. ‘Yun bang pakipot. Ewan ko ba. Basta ‘yun ang trip ko. Wala na lang basagan ng trip.

Pero sa panahon ngayon, iba na ang sinasabing “normal” na babae. Kabaligtaran siya ng gusto ko. Karamihan sa mga kakilala ko, e, mapupusok at agresibo. ‘Yung iba pa nga e sobrang malandi at sadyang makati. At napapansin ko rin na padami nang padami sa mga babae ngayon ang maaarte. Maarte kumilos, magsalita, maglakad, pumorma at mag-pa-cute sa mga lalaki. Eto namang mga lalaki e parang mga asong susunggab sa mga ganitong mga babae. Nakakainis isipin. Lalo akong naba-badtrip.

Isang linggo na ang lumipas simula noong kausapin kami ni boss. Isang linggo na rin na sinusubukan ni Niña na kausapin ako, pero lagi akong ilag sa kanya. Ayaw ko siyang kausap ni makasama sa iisang kwarto. Naaalibadbaran ako. Basta! Walang basagan trip.

Nung araw na dumating ang mga trainees, sinadya kong magpa-late. Bukod sa ayaw ko ng trabaho,e, ayaw ko rin sa katrabaho ko. Ilang beses ko rin kinausap ang boss namin noong nakaraang lingo na iba na lang ang i-assign niya sa trabahong iyon.

“Rico, tanong lang. Sino ba sa atin ang boss? Ikaw ba?” Sagot yan ni Sir noong huli kong lapit sa kanya. Kunot ang noo niya at may inis na sa tono ng kanyang pagsasalita.

“Pero, Sir, ‘di ko lang kasi talaga magagawa ang trabahong iyan. May iba pa namang mas magaling humawak ng tao kesa sa akin. Alam niyo namang ‘di ako magaling sa public relations,” medyo inis ko na ring sinagot si Sir. Bahala na. Sisante kung sisante.

“’Yun nga ang dahilan ko kung bakit ikaw ang nilagay ko sa trabahong iyan. I want you to improve your social skills. Sa isang taong pagtratrabaho mo rito sa project na ito, sa company na ito, nakita naming super-efficient ka, maliban na lang sa isang bagay. At iyon ang pakikitungo mo sa mga katrabaho mo. Mabait ka namang tao pero ewan ko ba kung bakit anti-social ka. Isipin mo na lang na isang hakbang ito para sa promotion mo,” ‘yan ang mahabang paliwanag ni Sir.

Uy! Promotion daw. Kabisado na ng boss namin ang mga sasabihin para tumigil nang mangulit ang mga reklamador na tulad ko. “Pero bakit kailangan pang si Niña ang kasama ko?” hirit ko pa.

“Well,” balik nanaman si Sir sa pagiging cool niya, “siya ang nakita kong makakatulong sa’yo to break that barrier of yours. Magaling siyang humawak ng mga tao at makisama sa kahit na kanino. I know you will learn a lot from her.” Lusot nanaman si Sir. Ang galing talaga maghanap ng mga rason ang mga boss. Kaya nga siguro boss sila. Anak ng tokwang pinaputukan talaga!

Pagkatapos noon, hindi na ako nagtanong o nangulit pa. Pero hindi ibig saihin nun na gusto ko na ang trabahong ibinigay sa akin. Itinigil ko nang mangulit kasi baka mapuno sa akin si Sir at kinabukasan ay kailangan ko nang maghanap ng bagong trabaho. Hirap pa naman ngayong maghanap ng trabahong may maayos na sweldo at magandang workplace.

Nang dumating ang mga trainees, saktong on-leave si Sir. Kung sinuswetre nga naman ‘di ba? So pinabayaan kong si Niña na lang ang mag-asikaso sa kanila. Tutal naman ay nakaya niyang wala ako nung simula, kaya na niya iyon sa buong araw. Pero bago pa man ako mag-out, bigla akong hinarang ni Niña sa may CR.

“Rico, puwede bang mag-usap tayo kahit sandali?” seryoso ang tono niya. Pabaling-baling sa baba ang kanyang paningin at hindi sa akin makatingin ng diretso. Tiningnan ko siya. ‘Yung titig na may kunot –noo at nakataas ang kaliwang kilay.

“Kasi, Rico, alam ko na ilang ka sa akin—na iniiwasan mo ako—” tuloy ni Niña. Ay! Nahalata mo pala. Buti naman at alam mo yun, sagot ko sa isip ko.

“Sahree (Sorry) if I’ve made things uncomfortable for you. Mahirap kasing mag-work nang ganito. Hindi naman ako ang may gusto nito. If I’ll be able to choose, I won’t also accept you as may partner. Hirap din kaya. Pero nandito na ito e, so I hope we can do this professionally. Can we?” Mamasa-masa ang mata ni Niña nung matapos siyang magsalita. Hindi na ako sumagot. Napatahimik ako. May iba sa kaharap kong Niña. Tiningnan ko lang siya, pero sa pagkakataong iyon nakababa na ang kilay ko, wala nang kunot sa noo ko at seryoso na akong nakikinig sa kanya.

Naglabas siya ng panyo mula sa bulsa ng kanyang jacket at sabay tumalikod sa akin. Nagpunas siya ng kanyang luha at saka humarap ulit sa akin. “Can we be professional partners kahit ngayon lang hanggang sa matapos ang trabahong ito?” iniaabot niya ang kanyang kamay sa akin para makipagkamay. ‘Di ko alam kung anong nangyari pero dahan-dahan ko namang inabot ang kamay niya. Ngumiti siya sabay binitawan ang kamay ko.

“Sige, tomorrow na lang ulit. Aasahan kita, Rico,” nakangiting sabi ni Niña bago siya tumalikod at lumayo sa akin. Anak ng buteteng prinito! Nagayuma ba ako? Kasi sinundan ko ng tingin si Niña hanggang sa maka-alis na siya. Tsk!

itutuloy...

*disclaimer: ang kwentong ito ay likha lamang ng imahinasyon at maging ang mga karakter ng kwento ay pawang gawa-gawa lamang. Kung mayroon mang tauhan o pangyayari sa kwento na katulad ng mga tunay na tao o pangyayari, ito lamang ay buhat ng pagkakataon. Walang layunin ang may akda na manira o manakit ng kung sino o anuman.
*ang larawan ay nakuha sa http://www.propertymasteryguru.com/office-singapore/

basahin rin ang Part 1, 2, 3, 4, at 5

'Yung Normal Lang (Part 2)

Nagsimula ang lahat noong sumama ako sa gimikan mga isang taon na rin ang nakakalipas. Hindi ako pala-sama sa mga ganoon pero dahil sa makukulit ang mga katrabaho ko napasama na rin ako. Welcome party raw iyon sa isa naming bagong katrabaho. Sa totoo lang e, hindi ko na matandaan kung sino iyon. Hindi ko na nga rin matandaan kung sinu-sino ang mga sumama. Wala rin naman kasi akong ka-close sa mga katrabaho ko. Most of the time, I keep everything to myself. Anti-social… ng konti, ahm, o sige na nga, anti-social talaga ako. Ewan ko ba kung bakit ako sumama noon. Pinagsisihan ko tuloy na sumama ako.

Unang beses ko makapasok sa bar. Unang beses ko rin umubos ng isang bote ng beer. Maingay doon. Mausok din. ‘Yung tipong hindi ko na ulit babalikan. At hinding hindi na talaga ako babalik sa ganoong lugar.

“So, people, let’s play a game,” yaya ng bading kong katrabaho na si Nikko. Maingay siya. Siya nga yata ang pinakamaingay na katrabaho ko, mapa-sa-loob ng opisina o sa labas man.

Agad nagsidumugan ang mga kasama namin at hindi na ako nagkaroon pa ng pagkakataong makatakas. Truth or dare. Klasik na laro ng mga walang magawa. Larong ikakatuwa ng mga tsismoso at sadista. Pero ang nilaro naming ay may konting twist daw. Truth or truth. Nice options, di ba? Walang ibang choice. Saya!

Pina-ikot ni Nikko ang walang laman na bote ng beer. Huminto ito at tumuro sa harap ng isang babae. Niña ang pangalan. Isa siya sa mga sosy girls sa office. Super conyo at OA maka-pasosyal. Mga lima silang ganito sa office. At siyempre, complete attendance sila sa mga ganitong okasyon.

“Oh-Em-Gee! Seriously?” pasosyal na sabi ni Niña. Ang sarap buhusan ng kumukulong beer.

“Okay, okay! Ako ang magtatanong,” singgit ni Ivan, ang alaskador naming katrabaho. Siya ang tipikal na joker ng grupo na kalian man ay hindi mo seseryosohin. “Sino sa mga lalaki sa office ang crush mo?”

“’Yun ‘yun o! Nice!” sulsol ni Billy, isa ko pang katrabaho at kakambal ni Ivan sa kalokohan.

Pagkatapos ng tanong ay para bang biglang tumahimik at napansin kong nagpa-cute ang ilang mga lalaking kasama namin. Nagbaka sakaling kanila ang banggitin na pangalan.

“Just, wow!” simula ng sagot ni Niña. “That’s kinda mahirap na tanong. Puwede bang ‘wag ng crush, ‘yung attractive na lang sa eyes ko,” pakiusap niya. Hindi ko lang mawari kong paano maitutuwid ang dila ng babaeng ito.

“Uyyy!” kantsaw ng iba naming kasama. Sa buong pagkakataon ay parang nanonood lang ako ng walang kwentang sitcom.

“Ahm. I think,” tuloy pa ni Niña, “I find Rico attractive.”

Whoa! Anak ng bakang giniling! Ano ‘to lokohan? Bakit naman nadamay ang pangalan ko sa sitcom na ito?

Umulan ng uyyy at ayeee. Mga ilang siko at tapik mula sa mga katabi ko ang aking natanggap. Kumunot ang mukha ko. Di ko man nakikita ang mukha ko sa pagkakataon iyon, alam kong masama ang timpla nito. Bakit ako? Anak naman ng kambing na ililitson mamaya, o!

“Bakit naman si Rico?” tanong ng isa pang babaeng katrabaho ko.

“Ah, well. He’s kinda cute and I like mysterious guys like him,” sagot naman ng Niña.

Lalong lumakas ang ulan ng uyy at ayeee. Dumami rin ang siko at tapik. Ako naman ay lalong tumahimik.

Itinuloy nila ang kanilang laro. Para maka-iwas ng tuluyan. Pumunta ako ng banyo at pagkatapos ay umuwi nang di na nagpaalam sa kanila.

itutuloy...

*disclaimer: ang kwentong ito ay likha lamang ng imahinasyon at maging ang mga karakter ng kwento ay pawang gawa-gawa lamang. Kung mayroon mang tauhan o pangyayari sa kwento na katulad ng mga tunay na tao o pangyayari, ito lamang ay buhat ng pagkakataon. Walang layunin ang may akda na manira o manakit ng kung sino o anuman.

*ang larawan ay nakuha sa http://www.freewebs.com/trevorshome/apps/photos

basahin rin ang Part 1, 2, 3, 4, at 5

'Yung Normal Lang (Part 1)

“Good job, guys! Ituloy lang natin ito at sigurado na ang salary increase.”

Natuwa ako sa mga narinig ko. Sa kauna-unahang pagkakataon, nagustuhan ko ang mga panghuling salita ng aming boss. Kalagian kasi mabigat ang loob naming lalabas ng meeting room dahil sa mga nasabi ng boss namin. Kung hindi kasi sermon, puno ng bad news si Sir. Pero mukhang naiba yata ang meeting na ito. Lalabas ako ng kwarto na maluwag ang pakiramdam.

Increase. Dagdag sweldo. Sino ba namang hindi matutuwa nun? Isang buwan na lang ay dalawang taon na ako sa trabahong ito. Sa wakas ay makakatikim na ako ng increase. Hmmm. Mga magkano kaya ang idadagdag? I wonder.

Nagpalakpakan ang mga katrabaho ko. Sumabay na rin naman ako. Go with the flow, ika nga. Pero hindi siyempre dapat ipahalata na takam na takam sa “increase” na sinabi ng boss. Baka kasi pinapaaasa lang kami at parang kontrabida lang tumawa nang palihim ang aming boss. ‘Di rin dapat masyadong magsaya. Baka maudlot at maligo sa disappointments. Huwag gayahin ang ilang mga katrabaho na kung maka-react ay parang nanalo sa lotto. Kung maka-ngiti, maka-palakpak at maka-sabi ng “yes”, wagas!

“Okay! You may go now. Back to work,” utos ni Sir.

Halos sabay-sabay kaming tumayo na parang klaseng napalaya ng pinaka-aasam na bell. Palabas na sana ako nang…

“Rico, Niña, just a sec. Can I talk to you for a minute?”

Oh-oh! Tinawag ni boss ang pangalan ko.  Anak ng tokwa! May pahabol pa si boss. Kakausapin daw ako. Ano nanaman kaya?

Huminto ako sa may pinto. Humarap sa kanya. Marahang naglakad palapit. Mabilisan akong nag-isip ng kung ano ang pwedeng dahilan kung bakit ako kakausapin. Tungkol kaya ito sa pagkuha ko ng mga printing paper para gawin kong scratch or di kaya origami? Nahuli na ba ako? Sa pagkaka-alam ko maingat ako na hindi makita ng iba na kumukuha ng supplies. Wala rin namang CCTV camera sa may printer. Wala nga ba? Naku po!

Kinakabahan na ako. Will I be fired? “Bakit po?” mahina kong tanong. Medyo nahirapan pa akong maglabas ng boses nun. Sa katunayan, e, sumabit pa ang boses ko sa naipong laway sa lalamunan ko.

“Oh well, may darating tayong mga trainees next week,” madulas na sabi ni Sir. “I want you, Rico—”  sabay turo sa akin na para bang pinagbibintangan ako. “—and you, Niña—” lumipat ang kanyang turo sa babaeng katabi ko. Doon ko lang napansin na dalawa pala kaming kausap ni Sir. “—to handle them and show them how we work here,” pagpapatuloy ni Sir, “Nandito sila for two months. Can you do that?”

Ah-eh! Paano ba akong sasagot? Hindi ako ang klase ng taong maaasahan mo sa ganoong trabaho. Why me? Tatanggi ako. Dapat akong tumanggi.

“Yes, Sir. We can do that! Ako at si Rico. You can count on us. Don’t worry!”

Anak ng tinapang nabilad sa gitna ng daan! Naunahan ako ng madaldal na babaeng ito.

“Good! Now, you can also go back to work,” taboy sa amin ni Sir.

What now? Hindi na ako makaka-hindi. Umalis na si Niña. Ako. Naiwan na nakatayo. Nagliligpit si sir ng mga gamit niya. Napatingin siya sa akin. Napansin niyang hindi pa ako umaalis.

“May sasabihin ka pa, Rico?”

“Ah-eh, wala na po.” Mabilis na akong lumabas ng kwarto. Mabigat ang loob. Parang di na ako nasanay. Lagi namang ganito. Pagkatapos ng meeting, lalabas ako ng meeting room na may mabigat na kalooban, na para bang sinakluban ng langit at lupa.

Makikipag-trabaho ako sa mga ibang tao? Sana pala nahuli na lang ako na kumukuha ng printing paper. Mas maganda pa iyon. Ang pinaka-ayaw ko sa mga naganap ay ang pagiging partner naming ni Niña. Of all people, bakit siya?! Anak ng tupang tumatahol talaga!

itutuloy...

*disclaimer: ang kwentong ito ay likha lamang ng imahinasyon at maging ang mga karakter ng kwento ay pawang gawa-gawa lamang. Kung mayroon mang tauhan o pangyayari sa kwento na katulad ng mga tunay na tao o pangyayari, ito lamang ay buhat ng pagkakataon. Walang layunin ang may akda na manira o manakit ng kung sino o anuman.

*ang larawan ay nakuha sa http://www.regus.com.ph

basahin rin ang Part 1, 2, 3, 4, at 5