BIRO: ANG PUNCHLINE

     "Kuya, dali! Male-late na tayo!"

     "Oo, nandiyan na!"

     Mabilis na bumaba ang kapatid ni Ivan suot ang paborito nitong blue na backpack. Naiwan si Ivan sa ikalawang palapag ng kanilang inuupahang bahay. Sa huling pagkakataon ay pinagmamasdan niya ang mga haligi, pader at kisame ng bahay na halos sampung taon naging kanlungan ng kanyang pamilya.

     "Marami kang mamimiss sa bahay na ito." Si John. Di namalayan ni Ivan ang pagdating ni Billy at John sa kanilang bahay.

     "Tol, sabihin mo lang kung ayaw mong umalis. Madali lang naman gumawa ng dahilan," sabi ni Billy. Hindi sumagot si Ivan. Alam niya sa kanyang sarili na ayaw niya pang umalis.Mamimiss niya nang todo ang mga bestfriends niya, ang trabaho niya, at lalo na si Janine. Pero dahil nga rin kay Janine kaya siya pumayag na bumalik ng probinsya.

     Simula noong araw na nagparamdam siya kay Janine, nag-iba na ang pakikitungo niya kay Janine. Lalo siyang nahiya kapag malapit siya kay Janine. Natatahimik na siya. Hindi na niya na rin mabiro ang iniibig. Iniiwasan na niya si Janine. Natatakot siyang lalong mahulog pa ang loob niya sa kanya at masaktan lang dahil baka hindi rin maibalik ang pagmamahal na iyon.

     Dalawang araw na ang nakalipas noon, halos mabaliw na si Ivan sa kakaisip kay Janine. Imbes na mawala, lalong tumindi ang nararamdaman ni Ivan para sa kanya. Kaya nagdesisyon siyang sabihin na kay Janine sa harap ng kanilang mga katrabaho ang nararamdaman niya. Ilang energy drink ang naubos niya bago siya lumuhod sa harap ni Janine. “Seryoso ako, Ja. Mahal kita.”

      Di nga yata naiiwasang di masaktan sa pag-ibig. Kasi nung sinabi ni Janine na di pa siya ready, nadurog na parang chalk ang puso ni Ivan. Nasaktan siya ng todo. Hindi siya pumasok  ng isang araw sa opisina at sa muli niyang pagpasok dala na niya ang resignation letter niya. HIndi na nga siya ang dating Ivan. Wala na siyang mukhang maihaharap sa kanilang opisina.

     "Kuya!" Tawag ulit ng makulit niyang kapatid. "Bilis na!"

     Kinuha ni Ivan ang maleta niya sa may upuan at niyaya niya si Billy at John palabas ng bahay.

     "Paano ba yan, Bro? Mukhang di ka na mapipigilang umalis," sabi ni John habang pababa sila ng hagdan.

     "Ivan, huwag mo kaming iwan. Paano na kaming mga anak mo?" pagbibiro ni Billy. 

     "Baliw!" sagot ni Ivan. Kung hindi dahil din sa pagbibiro ni Billy, baka naiyak na si Ivan.

     Nag-aantay na sa labas ng bahay ang taxi papuntang domestic airport. Naroon na rin sa taxi ang kanyang ina at naglalagay ng mga bagahe nila ang kanilang ama sa likod ng sasakyan katulong ang driver. Naabutan pa niyang pasakay ang kanyang kapatid sa taxi. Nagpaalam na siya sa mga kaibigan at nangakong di sila kakalimutan kahit nasa malayong lugar na siya.

     "Ready ka na?" tanong ng kanyang ama.

     "Opo."

     "Edi tara na!"

          ______________________________________________________________

     "Mama, para po!"

     Bumaba ng jeep si Janine. Kinuha ang cellphone sa bag at saka nag-dial ng numero. Naluluha siyang tumawag sa cellphone ni Ivan habang naglalakad sa gilid ng daan. Sana maabutan ko pa siya.

     The number you dial is out of reach. Please try again later.

      Tinext niya si Ivan kanina. Antayin mo ako. Pero malamang na hindi natanggap ito ni Ivan.

     Nagsisisi si Janine sa sagot niya noon kay Ivan. Noon pa man ay may nararamdaman siya para sa katrabaho. Pasalamat siya kay Tonette kasi siya ang nagpa-realize sa kanya tungkol sa real feelings niya para kay Ivan. NBSB siya kaya bagong bago para kanya ang nararamdaman. Sa mga nagdaang araw na iniiwasan siya ni Ivan, nakaramdam siya ng inis--isang di mapaliwanag na pagkainis.

     Kaninang umaga niya lang nalaman na nag-resign na pala si Ivan sa trabaho at paalis na siya papuntang Davao. Aalis siya nang di niya alam ang tunay kong sagot.

     Nag-ring ang kanyang phone. "Hello?"

     "Hello, Ja. Nasaan ka na?" Si John.

     "Papunta na diyan."

     "Wala na rito si Ivan. Kakaalis pa lang," sabi ni John. Naririnig ni Janine ang boses ni Billy sa kabilang linya. "Sabihin mo na sa airport na lang siya pumunta." 

     Paano kung di ko na siya maabutan?

     "Hello, Ja. Nandian ka pa ba?"

     "Didiretso na akong airport. Salamat"

     Antayin mo ako, Van. Maabutan lang kita, isang malakas na hampas ang matitikman mo. Van, seryoso rin ako. Mahal kita.