The Dark Side of Sharon Zap

On the very far west side of Gale, there exist a town of farmers, called Bittergourd. This town was known for its abounding yields, before a witch cursed it and made it into almost a ghost town.

Hundred years ago, while the town of Bittergourd sits in its glory, a beautiful baby was born. With rosy cheeks, skin white as snow, lips like blood and deep black eyes, the baby was named Sharon Zap. The whole town adored the baby. It was a custom in Bittergourd to offer gifts to all the children in their town when they reach the age of two. It was an act of thanksgiving for their yearly abundant harvest and new life for the next generation. Sharon Zap’s case was a special one, because almost all the town’s people—both rich and poor—gave gifts to her. Her mother died at her birth and no one knows who her father is. But, no one really bothered to scrutinize this fact.

Sharon Zap grew to be a child close to the heart of every people. She grew up in a community house, but she was very welcome in every home in Bittergourd. She was a darling! She was charming, kind and sweet. Until the day she reached the age of sixteen.

It was a custom that when girls reach sixteen, turning to an adult, they will choose a job. For girls, they choose from being a healer, feeder, grower, crafter, keeper or priestess. In Bittergourd, women were a great part of its work force. The chosen job of a girl will be her career even if she builds her own family, until she dies. It is an honour for a girl to choose a job. It is the most exciting event a girl in Bittergourd will experience aside from marriage and childbirth.

“So what are you choosing, Sharon?” asked Crowie while they are walking towards the plaza where the choosing ceremony are being held. Crowie was also a girl from the community house and like Sharon she was turning sixteen in a few days.

“I don’t know. I haven’t decided if I like being a keeper or a healer. Aside from those, Madame Froxy seemingly needs a new feeder apprentice,” Sharon replied. Madame Froxy is the owner of the largest food house in town. She was like a mother to Sharon. Those past years Sharon noticed that girls never choose feeder as a job. So that means, there weren’t new apprentice for any food house in town.

“Why not choose to be a healer?” Crowie said, “The people adores you and healers are respected people throughout the land.”

“I’ll decide later,” Sharon answered, “How about you? What will you choose?”

“I would like to be warrior, but that one is not in the list. Women cannot be warriors, you know,” responded Crowie. Crowie was a little bit boyish and she liked beating guys in all she do.

“How about choose of being a crafter and be an apprentice to the Blacksmith Master Bough?” Sharon said with a smile. Sharon knew that Crowie can be the best crafter in Bittergourd. By that time, they reached the plaza and were told to line up with the other girls.

One town elder, named Eucardo, stepped on the platform and gave his speech. He was halfway to his speech when the sky darkened and a figure appeared floating in the air. It was the town sorcerer, Charaught.

Sorcery was long abandoned job in the farming town of Bittergourd. Sorcerers were needed during the Millennial war; but since the war ended, the warriors just became gate and peacekeepers. Some sorcerers became healers, but most of them kept their job as sorcerers. There’s no need of many sorcerers in Bittergourd so about ten years after the war, sorcerer is removed from the job list and then a few years more sorcery was considered to be a taboo career. Charaught was the last sorcerer in the far west side of Gale.

“How’s my little girls?” Charaught greeted with a grin. She dashed and landed in front of Sharon and touched Sharon’s chin. “How are you my little sweetheart? I have been waiting for this time.” Sharon swallowed air and was petrified.

“Stop it, Charaught!” Eucardo yelled at Charaught. Warriors surrounded the plaza. The town’s people who gathered to watch the ceremony were cowering and finding a place to hide. The presence of the sorcerer gave such a fright that even other girls in the ceremony scurried off the platform.

Crowie lifted her arms and charged Charaught who is still touching the petrified Sharon. Crowie always bring with her small hunting knife. With it, she charged. Charaught noticed her and, before Crowie moved few more steps, she was lifted into the air. Crowie dropped her weapon and was gasping for breath. Her face became pale purple then she drew her last breath.

All the events happened in an instant that no one can even move a muscle. It was like time stood still for all except to Crowie. Sharon witnessed all of these.

Charaught blurted out a sinister laugh. The dead body of Crowie fell into the ground. By that time, Sharon moved her arms and slapped Charaught’s hand off her chin. That’s the time Sharon noticed that the people surrounding her except Charaught were not moving.

“What did you do to them?” Sharon panicky asked.

“I just stunned them, so that no one will stop you from coming with me.” Charaught said.

“Come with you? I am not coming with you,” Sharon strongly replied.

Oh! Such courage you got!” Charaught said with a sinister grin, “I’m sure you’ll come with me and be my apprentice, or else you want to know my bargain?”

“Bargain?”

“Yes, bargain, my dear. You will come with me and this town will be spared from my curse. But if you will not, you and this whole town will be erased by my curse,” Charaught said.

Sharon loved the town. The whole town became her haven, her loving family. She looked at her surroundings. She stared at the dead body of Crowie. She didn’t want more deaths. If Charaught only wanted her, then she’ll give her what she wanted, in order to save the town.

“I’ll go and be your apprentice, but leave this town,” Sharon said to Charaught.

Charaught smiled and waved her left arm. Sharon was raised immediately up into the air along with Charaught. Then, they are gone. The spell stopping the time for the whole town was lifted and the whole town lamented for the death of Crowie and the disappearance of Sharon.

Five years have passed from the incident; the town of Bittergourd was visited by another sorcerer. It was not Charaught. It was a new sorcerer. She had skin pale as the snow, deep dark eyes, full blood-red lips, long black hair and a familiar face.

She stood at the gates of the town. She murmured a chant. It was not audible or more accurately it was some sort of a strange language. The witnesses only remembered the words“dark side” and “Sharon Zap”. Then the sorcerer disappeared.

Few days later, a severe pestilence struck the town and all fields were conquered by the pests. It was followed by a never ending famine. It was said that the pestilence and famine was caused by the cursed chanted by the familiar sorcerer, the sorcerer who looked like Sharon. Nobody knows what made Sharon Zap, if she really was the witch, curse the town.What happened in the town Bittergourd was then known as “The Dark Side of Sharon Zap”. The case was still a mystery, but maybe in due time all answers will be revealed.

To be rewritten...

Last July, I started to post a series entitled "Ang Pag-ibig Ko'y Mabubuko". It was a daring thing for me to do. Eventually, by August I stopped posting the compromised chapters. I have only posted 4 chapters and the story was cut.

I apologize for cutting the story. But like what I said, it was a daring thing for me to do. It was too ambitious.

A friend told me, "You better finish writing the story first before posting it on your blog." The story is already halfway to the ending in my mind. But because of work and other things I need to do, I can't easily write it like how I complete the story in my mind.

For now, I'll follow my friend's advice. I'll finish writing the story and concentrate really hard to make the story very interesting. I'll post every chapter when I am finished writing the whole story. I love Meryl's story. I am also planning to rename some of the characters and make some changes in the flow and the way the story was told.

'Til the next "Ang Puso Ko'y Mabubuko". #APKM

New Thing Naman!

Sa araw-araw na ginawa ng Diyos, mapapansin mo na paulit-ulit na lang ang iyong ginagawa.'Yun bang papasok ka sa eskwela o sa trabaho tapos uuwi ng bahay. Matutulog para gumising kinabukasan para pumasok sa eskwela o trabaho. Tapos uuwi at matutulog ka ulit. Siyempre magdadasal ka na sana ay magising ka pa ulit kinabukasan para pumasok sa eskwela o trabaho. Uuwi ka ulit at matutulog. Magsusumamo na sana ay magising ulit para mag-aral o magtrabaho. Pagkatapos ay uuwi ka, matutulog at magdadasal na sana ay matigil na ang paulit-ulit mong buhay. 'Yung tipong magdadasal ka na sana ay di ka na magising para pumasok sa trabaho o eskwela kinabukasan. Tumanda at mamamatay ka na lang na walang resulta ang buhay mo. Hayyyy!

Siyempre, doing the same things will definitely give you the same results. Kung gusto natin ng bagong resulta, why not do something new? Life is an adventure not a routine. Kung sa tingin mo ay ginawa lang tayo ng Diyos para gawin ang mga bagay-bagay nang paulit-ulit sa ating mga buhay-buhay, naku! Sayang, Dude, ng buhay-buhay mo. (damay-damay na ang lahat-lahat sa ulit-ulit)

Eto nga lang ang problema. Ayaw ng tao na mag-risk. Sa paulit-ulit nating ginagawa sa araw-araw (ulit-ulit nanaman), nagiging comfort zone na natin ang buhay na ito. Kung sakaling may nangyari na di kasama sa routine ng buhay natin, malamang ay nagpa-panic na tayo. Takot na tayong iwan ang mga nakasanayan nating gawi at mag-try ng bago.

Isa pa sa ugali natin ay eto. Sunod sa agos. Sumayaw-sumunod. Kung ano ang daloy sa nakararami ay doon na rin makikisagwan. Ayaw man lang gumawa ng sariling agos ng buhay. Ayaw mag-imbento ng sariling steps at ipagmalaking isayaw ito sa madla. Ni ayaw man lang sumagwan ng kontra sa daloy ng nakararami. San na ang individuality? Saan ang self-innovation at creativity? Nasaan na ang identity? Maraming pupuna dahil sa naiiba ka. So???

Life is an adventure not a routine. Walang adventure kung walang taking risks. Walang bagong resulta kung walang bagong ginagawa. Sana naman ay magsawa ka na sa routine mo and really put on your life.

An Art Class

I took an art class taught by a master painter. I had a dozen of classmates willing to learn from the master. One day, our teacher displayed a painting of his own. It's an incredible work of art, and he wanted each of us to copy it.

I was about to begin working when I turned to look at the person next to me. I was surprised to note that he has a larger brush than me and a different kind of canvas. I looked around at the rest of the class. Some students have acrylic paint, others watercolor, still others oil—and everyone was using different colors. Though we all had the same assignment, we each had completely different materials. This frustrated me. Some students have the materials I prefer for myself.

I was not the only student to notice the disparity. A hand went up on my left. A girl with only a ragged brush and three pale shades of blue on her palette is noticeably agitated. "This isn't fair," she told the teacher. "How do you expect me to duplicate your painting when the people around me have so many colors to chose from?"

The teacher smiled. "Don't worry about the other students," he said. "I've carefully chosen brushes and paints for each of you. Trust me.You have what you need to complete the assignment. Remember, your goal is not to create a painting that mirrors the person next to you, but to do your best with the materials I've given you to replicate my painting."

Authors Note: This was copied and revised from Joshua Harris' Boy Meets Girl (Different Students, One Master). Thank you, Sir Joshua. This story taught me a lot.

The Runner and His Father

Once there was a boy who was brought by his father to a stadium. There he saw a lot of runners running a race. The boy was fascinated by the gazelle-like figures of the runners. He was captured and he made a decision.

“Father, I want to be a runner,” the boy told his father.

“I am glad to hear that, my Son. Go on and be happy as a runner,” the father replied.

The boy kept all his dreams in his mind. A year has passed and another race was announced. The boy was agitated to join.

“Father, I will join the race,” the boy told his father.

“But, my Son, you are not ready yet. You are not that strong enough to run a race,” the father replied.

The boy became sad but obeyed his father. From then on, the father provided meat and beans for the boy. The boy didn’t like beans and one day he aired his complain.

“Father, I don’t like beans. I don’t like how it tastes. Can I not eat those anymore?” cried the boy.

“My Son, you’ll need it,” was the short reply of the father. The boy stopped complaining and grew stronger.

A year has passed and another race was again announced.

“Father, I am strong now. I will join the race,” the boy told his father.

“But, my Son, you are not ready yet. You are not that fast enough to run a race,” the father replied.

The boy frowned, but still obeyed his father. From then on, the father ordered his boy to do sprints every morning, beating his time day by day. At first, the boy followed heartily. As time fly by, the boy got tired of the morning sprints.

“Father, I don’t want more sprints. I’m tired of it. Can I stop doing it?” the boy cried one day.

“My Son, you’ll need it,” was again the reply. The boy continued the sprints. He really had beaten his time day by day and gotten faster than yesterdays.

Another year has passed and another race was announced.

“Father, I am strong and fast now. I will join the race,” the boy told his father.

“But, my Son, you are not ready yet. You are not that steadfast to endure a long race,” the father replied.

The boy pouted, crossed his arms, and said, “I am strong and fast. I will surely win a race. I will join the race even you don’t want it.” He left his father and joined the race.

After the race, the boy came back home a failure. He was very drained and worn-out.

“Father, I am such a failure. Maybe, I am not supposed to be a runner. From now on, I will forget being a runner,” the boy told his father. His father made no reply.

Years have passed. Unknowingly, the boy continued eating meat and beans, and doing sprints every morning, beating his time day by day. He forgot his dreams being a runner but being a runner became his lifestyle.

One day, another race was announced throughout the land. It is the largest race held for centuries.

“My Son, now is your time. You can join the race,” the father told his son who became a very fine lad.

“Forget it, Father. I've already forgotten about my dream of being a runner,” the son replied. The lad didn’t join the race and the races after it.

More years have passed and the lad grew to a weary man. Being tired of being weary, the man decided to visit again his father. He passed by the stadium where the races of the land were celebrated. For a very long time, he again caught a glimpse of the gazelle-like figures of the runners. The runner in him was once again stirred.

“Father, I will join the race this year. Do you think I’m still fit to run?” he asked his father as he got to his father’s home.

“My Son, it is not still late to pursue your passion. After all this years, what I wish is to see you run,” the father happily replied. His father knew that his son has kept the lifestyle of a runner.

The son joined the race. He may not have the vigor of a youth that he came huffing and puffing to the finish line, but he came in third.

His father ran toward him and hugged him very tightly. “I am proud of you, my Son.”

The runner smiled just like what he did when he was first brought by his father to the stadium.

Palimos po!

Habang ako ay nakasakay sa jeep, nahinto ang sinasakyan namin sa isang intersection. May biglang sumakay na batang babae, about 4 to 5 years old, na may cleft palate. Nakasuot siya ng gold dress na parehas sa mga isinusuot sa mga rebulto ni Sto. Niño.

Kasunod niya ang isang balbon na lalake na nasa middle 30's na. Nakasuot ito ng kupas na T-shirt, tatttered shorts, ordinaryong slippers, straw hat at belt bag. Kung titignan ang lalake, kayang kaya naman nito ang magtrabaho, kahit sa construction, repair shop or even as kargador. Maayos naman ang kanyang pangangatawan at halatang malakas pa naman.

Sa totoo lang, nagambala na ng presensya ng dalawa ang tahimik kong isipan. Kadalasan kasi ay nag-zo-zone out ako o di kaya'y kusa kong binablangko ang utak ko sa biyahe. Sa pagkakataong ito, parang may bombang sumabog sa utak ko at nagkagulo ang lahat ng neurons sa brain ko.

Habang namimigay ng mga putting short envelop ang lalaki, pumunta sa bandang unahan ang bata. Huminto ang bata sa harap ko (nasa likod lang ako ng driver nakaupo), tumingin sa akin, sumandal at inilahad ang maliit na kamay sa akin. Umiling ako. Sa totoo lang, hanggang ngayon ay pinag-iisipan ko pa kung tama ba ang naging response ko sa bata. Lumipat ang bata sa katabi kong kabataang babae. Agad naman dumukot ng barya ito sa kanyang coin purse.

Ang dating simpleng gulo ng mga neurons sa utak ko ay naging gera na. Imbes kasi na awa ang naramdaman ko (katulad ng ibang pasahero ng jeep), inis ang aking naramdaman. Nainis ako, hindi sa bata, kundi sa nakita ko. Nag-ingay ng husto ang isipan ko.

Natapos nang ipamigay ng lalaki ang mga envelop na dala niya (buti na lang kamo at hindi na ako nabigyan) at sinamahan na niya ang bata sa harapan. Ipinuwesto niya ang bata sa kanyang harapan habang siya ay naka-squat. Tipong puon ang bata at ang lalaki ang propeta at taga-pag-alaga ng puon na nagsasabing, “Tayo po'y magbigay sa mahal na Sto. Niño”. Ang mga pasahero naman, dala ng awa, ay dudukot sa mga pitaka at coin purse at magbibigay sa “puon”. Ganoon ang eksena.

Sa mga oras na iyon ay gusto ko nang sumigaw. Gusto kong sabihin ang lahat ng nasa isip ko. Gusto kong tanungin ang lalake. Gusto kong usisain kung anak nya ba ang bata... kung bakit siya namamalimos... kung bakit hindi na lang siya maghanap ng trabaho kesa mag-abang ng jeep sa buong araw para may paglilimusan... kung bakit kailangan niya pang gamitin ang bata...

Tayo, bilang nakatatanda, ay tinitignan at ginagaya ng mga bata. Sa murang isipan nila, ang lahat ng nakikita nila ay magiging pamantayan nila hanggang sa sila ay maging uugod-ugod na. Sa totoo lang, sinira na ng lalaki ang kinabukasan ng bata. Imbes na ipakita at turuan niya ang bata ng tamang gawi, ipinakita niya sa bata na ang paglilimos lang ang tanging paraan para sila mabuhay. Isipin na lang natin kung lahat ng magulang o nakatatanda ay ganito ang itinuturo sa mga bata. Magiging batugan at palaasa ang susunod na henerasyon. Ganito ba ang gusto nating mangyari? Magisnan ng mga bata ang pagiging “parasite” (pala-asa sana ang gagamitin kong salita pero mas mabibigyan ko ng diin ang sinasabi ko kung gagamitin ko ito)?

Naglagay ng mga pera ang mga pasahero sa sobre ng lalake. Kinuha niya ang mga ito at bumaba na ng jeep. Kalong-kalong niya ang bata. Bago pa man sila makababa ng jeep, isang tanong ang nabuo uli sa aking isipan... Ganito niya ba mamahalin ang bata?

Sa buong eksena, naka-tikom ang bibig ko. Hindi kong nagawang ibuka ang mga labi ko. Hindi ako nakapagtanong o nakalabas ng kahit anumang nasa sa loob ko. Wala ako sa posisyon para maghusga. Kung meron man akong reklamo sa aking nakita, wala naman akong magagawa ni maitutulong sa lalake at lalo na sa bata. Itinikom ko lang ang bibig ko. Hindi pa rin matapos ang pagtatalo ng isipan ko, magpahanggang ngayon.

Facing My Giant

Everyone has something to be feared of. I have mine.

It is not the loss of the humanity of a person nor the manliness of a man to have fear on their hearts. It is but normal to have fears. A man who said to be fearless is a misnomer for the man itself.

Normally, fears are man's weaknesses. It is a voracious eater of dreams, hopes, faith, and trust. Fears are giants that overwhelm their masters. It is the darkness of every personality--the villain of the soul.

Fear sometimes can also be man's strength. It can gives man his vigor to survive, endure, and  surpass the tempest. Man's fear of death, for example, enable him to evolve self-preservation instincts, allowing him to protect himself from harm.

Being courageous is not being fearless. Being courageous is the fear of being overcome by fear. Bravery is the drive to face any fear you have and the guts to over-power that fear.

I have fear. But I'm afraid of losing to that fear. Time to face those giants.

Silip sa Diary ni Ms. Purple

Nov. 17, 2008

Nagkaroon kami ngayon nang relief good operation.Masaya at malungkot. Malungkot kasi nakita ko ang mga lagay ng ilan sa mga kababayan ko na nasalanta ng bagyo. Malaking dagok iyon sa mga buhay nila. Masaya kasi kahit papano ay nakatulong ako. May nagawa ako kahit maliit na bagay para maghatid ng konting tulong. Natuwa ako sa bawat ngiti na nakita ko sa mga bata na nabigyan ko ng isang supot ng noodles at canned goods.

Siya nga pala, may nakilala akong isang interesateng lalaki kanina. John ang name niya. Kasama siya sa mga nag-volunteer para sa activity ng CCC. Pero sa tingin ko napilitan lang talaga siya na sumama. Nakita ko siya una sa labas ng mini-bus. Halata mong nababagot siya. Kaya ayon, nilapitan ko. Masaya rin naman siyang kausap. Lagi pa nga siyang nabubulol at natataranta.Nakakatuwa siyang tao. Sana makita ko pa ulit siya. Alam kong magkikita pa uli kami. Parehas lang naman kami ng campus, e.

Nov. 28, 2008

May stalker raw ako. Hulaan mo kung sino… Si John. ‘Yung ikinuwento ko sayo na interesanteng tao. Nakakatawa di ba?Ako? May stalker?!

Anyway, may mga nalaman akong ilang bagay tungkol sa kanya. Nakakabilib na meron pala talagang tao na nag-eexist na tulad niya. Walang direksyon.Pariwara.Suplado.Mabisyo.Pasaway. Naku! Kawawa ang magiging asawa ng taong iyon. Ang tanong nga e kung may magkakagusto ba sa kanya.

But honestly, interesado talaga ako sa kanya. Super amazed ako sa pagkatao niya.

Dec. 4, 2008

Sa wakas nakauwi na rin. Galing ako sa youth fellowship kanina ng CCC. As usual, ang kukulit nila Jime, Krissy, Rox at Art. Tapos dagdagan pa ng iba pang kasama naming sa Bible study.

Ang daming bago naming nakasama kanina. Iyong isa boardmate ni Krissy. Tapos tatlong lalaki na barkada ni Art. At si John na kaklase pala ni Jime noong elementary. Nagulat ako at nandoon si John. Actually, hindi ko siya agad nakilala. Parang iba kasi siya kanina kaysa noong una ko siyang nakita.

At dahil pumunta si John kanina sa fellowship, noong nag-uwian na ay panay na ang kantyaw nila Krissy sa akin ng tungkol kay John. Masugid ko raw siyang stalker. And dami kong tawa.

Dec. 11, 2008

Hinanap daw ako ni John kanina sa fellowship, sabi ni Krissy. Kailangan niya pa akong tawagan sa telepono para sabihin lang iyon. ‘Yun tuloy… napagkamalang may boyfriend na ako ng mga tito ko. Siyempre todo ako sa tanggi. Ayoko pa naman magka-boyfriend. Darating ako dun pero di pa ngayon o bukas o sa makalawa o sa susunod na buwan. Basta malayo pa.

Jan. 20, 2009

"Masakit man malaman pero iyon ang totoo."

Pang-FAMAS ang drama ko kanina. Kailangan ko nang sabihin dun kay Rico na tigilan na niya ang panliligaw niya sa akin. Noong isang araw naman, sinabihan ko na rin si Enzo na tigilan na rin ang panliligaw.

Medyo nakakainis na rin kasi ang kakulitan nila. At saka ayoko silang paasahin. Ayoko pang mag-boyfriend. Ang hirap ba nung intindihin?!

Isa na lang ang di ko pa nasasabihan. Si John. Hindi naman talaga siya nanliligaw sa akin pero halata naman na may gusto siya sa akin. Pero lately parang tumigil na rin naman siya sa pagpaparamdam.

Hay!!! Secret lang natin ito ah. Pero gusto ko ulit makita ang interesanteng taong iyon.

March 9, 2009

May nabalitaan ako. Habang naglalakad ako sa campus, nadaan ako sa bulletin board ng Business Studies. Napatingin ako sa listahan ng mga top notcher sa latest exam ng mga third year. Nakita ko doon sa number one ang pangalan ni John. “Ballesteros, John Bernardo”. Iyon ang nakalagay roon. Natuwa ako sobra. Ewan ko kung bakit ako natuwa ng sobra. Alam kong di naman masama kung natuwa lang ako. Pero natuwa ako ng sobra na para ako yung naka-top.

Tumanaw-tanaw ako sa paligid. Baka nandoon si John. Babatiin ko sana ng personal pero konti na lang ang tao. Siguradong nakauwi na siya. Kaya nagsulat ako sa papel ng “congrats” sa tabi ng pangalan ni John. Buti na lang at walang nakakita. Pasaway lang.

March 23, 2010

Nakakapagod ang practice sa graduation. Mainit pa.  Pero wala talaga sa practice ang isip ko kanina.

Kanina kasi, napansin kong papalapit sa akin si John B. Ballesteros. Yung interesanteng tao. Medyo namumutla siya pero napansin kong gwapo talaga siya. Malaki na ang ipinagbago niya simula noong una ko siyang nakilala. Balita ko vice president siya ng Lingkod Kapwa at naging consistent dean’s lister simula noong second sem ng third year kami. Medyo nawala na ang suplado niyang aura. Nakakainggit ang magiging girlfriend niya. Pero hanggang ngayon wala pa rin daw siyang girlfriend. Torpe daw siya sabi ng mga kaklase ko.

Mabalik ako. Nung tumingin ako at ngumiti, dali-dali siyang tumalikod at bumalik sa pila nila. Alam ko may sasabihin siya. Pero bakit siya umurong? Simula noon, iniiwasan na niya ang mga tingin ko buong practice. Hay!!!

August 5, 2011

May nakilala akong guy. Jun ang name. Hmmm. Naalala ko sa kanya yung interesanteng tao na nakilala ko noong college. Si John. Nasaan na kaya siya? San kaya siya nagtratrabaho? May girlfriend na kaya siya?

Feb 12, 2012

Malapit na ang Valentine’s day. As usual wala akong date. Di pa rin na-bre-break ang NBSB record ko. Sa totoo lang, sa mga nagdaang Valentines may isang tao lang ang gusto kong makasama. Yung interesanteng tao na iyon. Sana makita ko ulit siya.

Ms. Purple 4

 “Ang tindi ng araw na ‘to! Nagutom tuloy ako,” sunggab ni Billy sa burger.

Kalalagay palang ni John ang tray ng burger at fries sa kanilang mesa, ngunit sing-bilis ng pusang-gala si Billy sa pagkuha ng pagkain. Halatang gutom si Billy. Matapos nilang malaman ang pagkabigong maabutan ni Janine si Ivan, halos isa’t kalahating kilometro rin yata ang nalakad nila na walang direksyon o maayos na patutunguhan. Nang maramdaman na nila ang pagod, agad ng nagyaya si Billy na kumain sa malapit na fastfood chain.

“Parang pelikula lang ang araw na ito,” pagpapatuloy ni Billy na magsalita, salitan ang pagnguya at pagsasalita, “May umalis na kaibigan, mga nagkarambolang sasakyan, nagkahiwalay na nagmamahalan, magulong riot ng mga nagra-rally at mga pulis, mahabang trapik at mala-impiyernong init.” Lumunok si Billy at saka uminom ng softdrinks. Nakatitig lang si John  sa kaibigan, patuloy na iniisip ang mga nangyari ngayong araw. “Hanep, Dude!” huling nasabi ni Billy.

__________________________________________________________________________

Huling linggo na nila John sa college. Ilang araw na lamang ay magtatapos na sila. Nagbalik muli si John sa pagplaplano na sabihin kay Mae a.k.a. Ms. Purple ang kanyang nararamdaman. Sa nagdaang dalawang taon, pinilit ni John na maging bagay siya para kay Ms. Purple.

Noong dati, pabaya si John sa pag-aaral. Ayos na sa kanya ang pumasa. Kalagian pa ngang hindi siya pumapasok sa ilang mga subjects niya. Kung hindi rin dahil kay Ivan, walang maipapasang projects o di kaya assignments si John.

Ngunit nag-iba ang pananaw niya para lang kay Ms. Purple. Matalino naman talaga si John.Tinamad lamang siya at nawalan ng rason at direksyon. Nag-aral siya ng mabuti at sa dalawang taon na iyon ay nakabawi siya sa mga grado niya. Laking gulat nila Ivan at sampu ng kanyang mga propesor sa malaking pagbabago ni John. Sayang na nga lang at hindi inayos ni John ang kanyang mga grado simula pa noong unang taon niya, kundi magtatapos sana siya ng cum laude.

Isa pa sa mga malaking pagbabago ni John ay ang pag-iwan niya sa kanyang mga bisyo. Dati-rati ay siya ang nag-yayaya na mag-inuman sila nila Billy at Ivan. Halos linggu-linggo nga siya noonna lasing o di kaya may hang-over na papasok sa eskuwelahan. Ngayon ay bihira namakita ni Ivan na umiinom si John. Hindi na rin siya ang dating takaw-inom-hanggang-malasing.

Nahirapan man siya pero naalis niya rin ang pagsisisgarilyo niya. Grade six pa lang siya ay marunong na siyang manigarilyo at pagtungtong niya ng kolehiyo ay lumala pa ang bisyo niyang ito. Ngayon, ayaw na niyang magsindi kahit ng isang stick ng sigarilyo. Ang ibang barkada ni John ay namangha sa pagbabagong ito.

Naging mabait na rin si John sa mga bata at maginoo sa mga babae. Sumali siya sa Lingkod Kapwa, isang organisasyon na nagngunguna sa mga charity works at pagtatanggol sa mga naaapi. Di man makapaniwala ang mga magulang at mga kapatid ni John ay laking pasasalamat nila sa pagbabagong nakita nila sa kapamilya.

Ang lahat ng ito ay para maging bagay lang siya kay Ms. Purple. Nagbabaka sakali siya na kapag nagbago siya ay may karapatan na siya sa puso niya.Sa muling paghaharap nila ay may ipagmamalaki na siya. Bago pa sila magtapos, kailangan niya nang masabi ang nararamdaman kay Ms. Purple.

Nag-eenssayo sila para sa graduation ceremony. Nakita na agad ni John si Ms. Purple sa di kalayuan. Pagkakita niya muli sa dalaga ay agad nabalot ng kaba at takot ang dibdib ni John. Kakayanin ko kayang masabi sa kanya? Paano kung di niya pa rin ako mapansin?

Umalis sa pila si John. Naglakad palapit kung nasaan si Ms. Purple. Palapit nang palapit. Patindi nang patindi ang kabog sa dibdib ni John. Kausap ni Ms. Purple ang kanyang mga kaibigan. Nagtatawanan sila. Nang biglang napatingin si Ms. Purple sa papalapit na si John. Nagtagpo ang mga tingin nila. Gusto nang umiyak ni John sa kaba at saya. Nanlambot ang tuhod niya. Ngumiti si Ms. Purple sa kanya. Napapikit si John at sabay talikod.Nanginginig ang kanyang mga kamay.Nanlalamig ang mga ito. Nagmamadali siya bumalik sa kanilang pila. Hinang-hina.

Di ko kayang siyang lapitan. Di ko kayang sabihin sa kanya.

__________________________________________________________________________

Tumayo na si John. Sumunod na rin si Billy sa pagtayo. Medyo maraming tao ngayon sa pinagkainan nilang fastfood chain. Nagkakabanggaan ang mga taong papasok at palabas, ang mga oorder at tapos na kumain.

“Oops, Sorry po.” Natabig ni John ang taong nasa likod niya. Lumingon siya para tignan kung nasaktan o naagrabyado niya ang nabangga.

“Okay lang iyon,” nakangiti ang morenang babaeng natabig niya. Maikli ang buhok niya.Kasing-tangkad niya.

Hindi na napigilan ni John ang sarili. Gusto niya man magsalita, wala na siyang mailabas na boses sa bibig niya. Gusto niyang yakapin ang babae, pero nangangatog ang tuhod niya. Naiyak na lang siya.

bonus chapter

Ms. Purple 3

“Dude, bad news!”

Umiiling si Billy habang dali-daling itinatago ang Nokia 3315 niyang cellphone. Bagaman may trabaho na sila, napapansin ni John na hindi pa rin bumibili ng bagong cellphone si Billy. Simula pa noong magkakaklase pa sila nang college, iyong Nokia 3315 na ang gamit ni Billy. Isa sa ipinagtataka rin ni Billy ay ang patagong pag-gamit ni Billy ng kanyang cellphone na para bang nahihiya dito.

“Bakit? Anong nangyari?” 

 

Tagaktak ang pawis si John dahil sa init. Kanina pa naglalakad sina Billy at John. Binagtas nila ang kahabaan ng EDSA para lang makaalis sa matinding trapik. May nagkabanggaan na jeep, bus at trak, at humarang sa Southbound lane ng EDSA.

“Naipit rin sa trapik si Ja. Di na niya aabutan si Ivan.” Katatapos palang nga tawag ni Janine kay Billy. Kanina pa pala siya tumatawag kay John kaso naubos na ang baterya ng cellphone niya. Buti na lang at alm din ni Ja na may cellphone si Billy.

“Na-try mo bang tawagan si Ivan?” tanong ulit ni John habang nakakunot ang noo.

“Hindi na rin siya makontak e. Malamang ay patay na ang cellphone nun kasi nasa loob na iyon ng eroplano,” mapaklang sagot ni Billy. 

 

Akala ni John happy-ending na ang kwento nila Ivan at Janine. Hindi pa pala. 

Tanghaling tapat ngunit tago sa madilim na ulap ang araw. Katatapos pa lamang ng malakas na ulan. Basa pa ang bagong tabas na damo sa field ng unibersidad. Kinakabahan si John na naglalakad sa bagong gawang covered walk sa paligid ng field. Nakatungo at nakapikit siyang naglalakad at nag-eensayo ng mga sasabihin. Mga ilang beses na rin siyang nababangga at nakakabangga. Maraming nainis, bumulyaw at nagalit sa mga nabangga niya. Ang mga nakakakita sa kanya ay natatawa na lang—pinagtatawanan ang nagmumukhang baliw na si John.

“Mae, may gusto ako sa’yo,” bulong ni John sa sarili. Mali! Hindi puwede iyon. “Ahm, Mae, wag ka sana magalit pero may sasabihin ako sa’yong importante.” Umiling muli si John. Baka lalong magalit siya sa sasabihin ko. Nagkakatalu-talo ang lahat ng mga parte ng kanyang katawan. Puno ng takot at pangamba ang kanyag utak. Nagwawala na ang puso niya, gustong kumawala sa kanyang dibdib. Namanhid na rin ang mga basang kamay niya. Namuo ang mga pawis sa kanyang anit. Hindi niya na rin malaman kung bakit namimlipit ang kanyang tiyan—kung dahil ba sa kaba o sa gutom. Hindi rin kasi siya makakain ng tanghalian. Nawalan din kasi siya ng panlasa sa pagkain. Ganito nga ba mai-in-love?

Papunta siya sa student lounge. Doon laging tumatambay tuwing tanghalian si Ms. Purple kasama ang ilang mga kaibigan. Lalakasan na ni John ang loob at sasabihin na niya ang nararamdaman kay Ms. Purple. Sapat na para sa kanya ang mga pag-uudyok ni Billy at Ivan na magtapat ng nararamdaman kay Ms. Purple. “Pa’no malalaman ng babae na gusto mo siya kung di mo naman sasabihin, di ba?” ika ni Ivan kay John.

Pagdating ni John sa lounge, nakita na agad si Ms. Purple. Nagtatawanan sila ng kanyang mga kaibigan. Makita palang ni John ang ngiti ni Ms. Purple nalulunod na siya sa tuwa. Nag-iinit nanaman ulit ang tenga niya. Gusto na niya ulit umatras. 

 

“Ano?! Hindi mo nanaman sinabi?” narinig niya ang boses ni Billy sa kanyang isip, “Ilang beses mo na sinubukan a. Imba ka, Dude!”

Ayoko niya nang asarin uli siya ng kanyang mga kaibigan. Yurak na ang kayang pride. Nagmumukha na siyang baliw at bahag ang buntot. Pero pa’no ko nga ba sasabihin kay Ms. Purple ang nararamdaman ko?

Pumuwesto si John sa isang kainan na dalawang mesa lang ang layo kila Ms. Purple. Sa ganitong distansya, naririnig niya ang pinag-uusapan nila. 

 

“Ang haba ng hair mo, ‘te,” sabi ng babaeng may maikling buhok kay Ms. Purple.

“Ikaw na ang mga may manliligaw. At take note, dalawa pa!” dagdag ng kaibigan ni Ms. Purple na may salamin. Natawa lang si Ms. Purple.

“Alam nyo. Kahit sampu pa yang manligaw sa akin, wala pa rin sa akin iyon. Wala pa sa isip ko ang mag-boyfriend. Out muna ako sa romantic relationship.”

“Ows? Pa’no kung magka-gusto ka sa isa mong manliligaw? Mahirap magsalita ng tapos,” banat ng may maikling buhok.

“Malabo ko pa mahahanap ang ideal man for me. Ang haba ng qualifications,” nagtawanan ang mga magkakaibigan sa sinabi ni Ms. Purple.

“Sabagay, mahirap bumagay sa isang Ms. Almost Perfect,” sabi ng may salamin kay Ms. Purple.

Hindi na makagalaw sa kinatatayuan si John. Narinig na niya mismo sa mga labi ni Ms. Purple na wala na siyang pag-asa. Hindi pupuwede ito. Ano ang dapat kong gawin para bumagay ako kay Ms. Purple?

ITUTULOY...

I just can’t say I love you

My mind is traveling fast, seeking words to say.

Mine is the throbbing heart, can’t describe in any way.

In every teardrop you shed and sob you make,

There is the guilt that I know I can’t fake.

There is the responsibility we both have to face

To each of us is given too much burden to brace

For I know, the proper season has not yet come—

Like the orchids of the tropic, those are not yet on bloom.

But this I say to you and to you I speak,

“Don’t cry, smile…I do not want you to be weak.

Even though I long to say these words to you,

Love, I just can’t say ‘I love you’.”

The man and his boxes

Once there was a man who has a box of almost everything. He has boxes of skills and of talents, an expensive box of knowledge, a beautifully wrapped box of creativity, a couple of boxes of perseverance and of endurance, a big box of diligence, and a lot of small boxes of resources. One morning, this man knowing that he is well equipped for an adventure set off for a journey. On the road, he met one of their town’s elders.

“Where are you going?” the elder asked the man.

“I don’t know where I am going. All I know is that I have boxes of everything I need on this journey,” the man replied.

The elder smiled and tapped the man’s shoulder, “Have a happy and fruitful journey.”

The man continued his journey. He carried all his boxes going to nowhere. He spent three days and three nights walking until he reached the city of Thibes.

At the arrival on the city, the man rented a room for him to stay for a day or two. After that, he visited the market place to buy some food for the journey. Upon seeing the variety of goods being sold at every store, the man traded all his boxes of resources for everything that pleased his eyes.

He left the city of Thibes after two days and continued his journey. He couldn’t able to bring anything with him aside from his boxes, so he also left all the goods he bought in the city.

“Where are you going, sir?” a young boy asked the man, while he was drinking in the well two days after he left Thibes.

“Ah! I really don’t know where I’m heading. All I know is that I have sufficient boxes that I need in my journey.”

The lad scratched his head looking very confused by the man’s answer. “You’re too young to understand, my Boy,” the man told the lad.

After another two days, the man sojourned on a small village called Promeud. He has no more boxes of resources to be traded for goods, so he used all his boxes of knowledge, talent and skills in order to survive.

 His short stay in the village became years of coping and surviving life. He has spoiled some box of talents and destroyed many box of skills. He disregarded all boxes of skills and talent left with him, for he thought it would not help him to survive. He also lost his expensive box of knowledge. He has opened the boxes of perseverance, endurance and diligence. 

The man realized that his journey is not progressing, thus he insisted to leave Promeud. He abandoned his unopened beautifully wrapped box of creativity in the town thinking that he will not use such box—it will be an excess baggage for him.

On the road, a woman from a caravan asked him, “Where are you going?”

“I don’t know. All I know is that I need to survive using the boxes left with me,” the man shrugged and quickly walked away.

He arrived at a nearby but larger town of Weall. He has lost all his boxes except the boxes of perseverance and endurance, and a small box left of diligence. After five years, the man has no more boxes to use for he had used it all up. He died and was buried outside the town of Weall. On his grave was written:

In here lies an unknown man who did not know where he is going.

Ms. Purple 2

   “Pambihira namang trapik eto o!” ang nabulalas ni Billy nang sila ay maipit sa trapik sa kahabaan ng EDSA. “Bakit ba naman kasi, Manong, dito tayo dumaan?”

   “Sorry po. Di naman dito dapat trapik sa ganitong oras.”

   “Hay naku! Sa lagay nito di na namin aabutan ang kaibigan namin.”

   “Kalma lang, Dude,” awat ni John kay Billy. Binasag ni John ang kanina niya pang katahimikan. Patingin-tingin lang siya sa mga kasabayang bus at ibang sasakyan. Malayo ang iniisip.

  “Hulaan ko ang iniisip mo,” sabi ni Billy kay John. Balik na uli si Billy sa kalog niyang sarili.

   “Ha?”

  “Kung hindi sina Ivan at Janine ang iniisip mo, siguradong si Ms. Purple. Tama?”

   Napangiti lamang si John at napatingin uli sa labas ng sasakyan.

   “Sus! Wala nang ibang inisip. Alam mo kasi masyadong seryoso ka sa buhay mo. Lighten up, Dude. Ikaw lang naman. Ayaw mo pa uli magtapat.”

   Natahimik lalo si John. May punto si Billy. Takot pa siyang harapin uli ang babaeng laman lagi ng isip niya. Alam nila Ivan at Billy ang buong kwento ng buhay-pag-ibig niya. Hindi niya rin maikakaila sa kanila ang tungkol sa takot niya sa pupuwedeng isagot sa kanya ni Ms. Purple.

   “Maiba ako. Sa tingin mo, luluhod din kaya si Janine sa harap ni Ivan?” pagpapatuloy ni Billy sa pagsasalita. Nagtinginan ang dalawa. Natawa si John. “Puwede!”

    Simula nang makilala ni John si Mae a.k.a. Ms. Purple, humanap na siya ng paraan para makita niya muli ang dalaga. Pasimple siyang nagtatanong sa mga kakilala at ilang miyembro ng CCC tungkol kay Mae. Kung anu-anong palusot at rason ang sinasabi niya para lang pagtakpan ang tunay niyang intensiyon sa paghahanap kay Mae.

   “Aminin mo, Dude, sinasapian ka, ‘no?,” tanong ni Billy matapos makita si John na kausap ang isang miyembro ng CCC.

   “Huh?”

  “Ang kilala kong John, e, allergic sa mga nag-pre-praise-the-Lord na iyon,” paliwanag ni Billy.

   Napakamot si John sa ulo niya. Alam niyang umaasta siyang iba, di tulad ng John noon. “Naku! Sa susunod niyan a-attend ka na rin ng fellowship nila para makita lang si Ms. Purple mo,” singit ni Ivan sa usapan.

   Nang mga oras na iyon, nakaisip ng paraan si John para nga makita si Ms. Purple. Nakaisip siya ng isang ideya na alam niyang labag sa kanyang personalidad at prinsipyo. Sa mga oras na iyon, gusto na niyang pasalamatan si Ivan sa kanyang sinabi, ngunit palihim muna siyang ngumiti.

   Isang Huwebes, pumunta si John sa isang student lounge sa unibersidad nila na tinatawag na Octagon. Dito kalagian ginaganap ang fellowship ng mga members ng CCC. Maaga siyang pumunta roon. Nagkunwaring tumatambay, pero sa katunayan ay nag-aantay siya kay Ms. Purple. Kinse minute na siyang nag-aantay roon pero wala pang kahit isang miyembro ng CCC ang pumunta sa Octagon. “Dapat nandito na ang mga iyon. Dapat alas singko ng hapon, nagsisimula na sila,” bulong ni John sa sarili habang salit-salitang nagmamasid sa paligid at tumitingin sa relo.

   Karagdagan pang sampung minute siyang nag-antay at nasabi na nni John na aalis na siya, nang biglang dumating si Ms. Purple kasama ang presidente ng CCC at dalawa pang miyembro nito. Natameme si John. Nanigas siya sa kinauupuang sementong bench. Di niya alam kung ano ang gagawin niya. Magtatago ba siya? Sasalubugin sila? Hindi mamamansin?

  “Uy, tamang tama at nandito ka,” sabi ni Jime, isa sa mga kasamang dumating ni Ms. Purple, nang makita si John sa Octagon. Isa si Jime sa mga miyembro ng CCC na natanungan ni John ng tungkol kay Ms. Purple. Sa pagkakatanda nga ni John, kaklase niya rin noong grade four si Jime. “May gagawin k aba ngayong hapon? Imbitahan san kita sa bible study naming ngayon dito sa Octagon,” dirediretsong pag-imbita niya kay John.

  Ngumiti si John. Hindi na siya nakasagot. Agad nman siyang pinakilala ni Jime sa mga sunod-sunod na nagdatingang kasamahan niya sa organization. “Guys, si John pala. Kaklase ko noong grade four.” Bumati ang lahat sa kanya. Kinamayan siya at kinamusta. Maraming mga tanong ang ibinato sa kanya. Di sanay sa mga ganito si John. Isa siyang pribadong tao at ayaw niyang pinagtatatanong ng tungkol sa sarili niya na siya rin namang ginagawa ng mga miyembro ng CCC. Kahit na tipid ang lahat niyang sagot, pinilit niya pa ring maayos pakitunguhan ang mga taong yon. Lahat ng iyon ay para kay Ms. Purple na abala sa pakikipag-usap sa issa niyang kaibigan.

    Nagsimula ang bible study, hindi pa rin napapansin ni Ms. Purple si John. Habang nagsasalita ang youth pastor, kumukuha ng sandali si John para sumulyap kay Ms. Purple. Napapangiti siya sa tuwing naka-ngiti si Ms. Purple. Agad din siyang umiiwas ng tingin sa tuwing mapapagawi sa kanya ang mga mata ni Ms. Purple. Nang matapos ang bible study, lumapit kay John si Jime na hila-hila si Ms. Purple.

    “Mae, eto si John. Kaklase ko noong grade four,” pagpapakilala ni Jime kay John.

   “Hello!,” inabot ni Ms. Purple ang kamay niya kay John pra makipagkamay. Nakipag-kamay naman si John na medyo nanginginig. Tinitigan ni Ms. Purple si John habang hawak pa rin nito ang kamay niya. Lalong nangime si John.

“Di ba ikaw ‘yung kasama naming nung outreach pagkatapos ng bagyo?” Sa wakas ay naalala ni Ms. Purple.

   “A, oo. Ako nga.”

   Makalipas ng isang lingo, dumalo ulit si John sa Bible study ng CCC para makita ulit si Ms. Purple. Pero noong araw na iyon, wala si Mae. Naitanong tuloy ni John kay Jime kung nasaan siya.

   “Ah, may pinuntahan ang family nila ngayon na reunion,” sagot ni Jime, “Bakit mo natanong?”

    “Wala naman.”

  “Ows?,” singit ng isang babaeng miyembro na kanina pang nakikinig sa kanila, “Wala raw o. Siguro may gusto ka kay Mae, ‘no?”

Nagulat si John sa sinabi ng babae. Di niya alam kung anong isasagot. Tumawa ang babae at nagpatuloy sa pag-sasalita, “Namumula siya, o. So totoo nga?”

    “Ah, e…” ‘Yun lamang ang nasagot ni John.

   “Patay tayo diyan!” nasambit ni Jime. “Advice lang, Bro. Kalimutan mo na yang feelings na iyan. Malabong magustuhan ka ni Mae.”

   “Mas uunahin ni Mae ang Diyos kaysa sa mga lab-lab na yan. At saka strict ang parents nun. Mataas na ang standard nun sa lalaki. Kaya tignan mo NBSB siya hanggang ngayon,” dugtong ng babae.

   Parang napukpok sa ulo si John. Napanghinaan siya ng loob. Pumasok sa kanya ang takot sa magiging sagot sa kanya ni Ms. Purple kung sakaling ipagtapat niya ang kanyang nararamdaman. Mahal ko si Ms. Purple, pero malabo niya nga ba akong mahalin?

ITUTULOY...

Ms. Purple 1

      “Sige, Ja. Ingat ka. Susunod—.”

       Naputol ang tawag ni Janine kay John. Alam na ni John na nagmamadali si Janine para mapigilan ang pag-alis ni Ivan. Tinitigan niya ang kanyang cellphone at napangiti.

      “Ano raw? Nasaan na raw si Ja?” tanong ng kaibigang si Billy na kanina pang nangungulit sa anumang balita.

      “Sunod tayo sa airport. Papunta na doon si Ja.” Ibinulsa ni John ang kanyang cellphone at pumara ng padaang taxi. “Sa NAIA 3, Manong”

      “Ayos ‘to. Pang-teleserye din talaga ang love story ng kaibigan natin,” pabirong sabi ni Billy habang pasakay sa taxi.

      Bilib din si John sa kwento ng buhay-pag-ibig ng kaibigan niyang si Ivan. Matapos ipakita ni Ivan na sobrang seryoso siya sa pagmamahal niya at mabasted kay Janine, pinili nitong lumayo. Samantalang, si Janine, matapos hayaghayagang tanggihan ang pag-ibig ni Ivan, ay eto naman ngayong susundan si Ivan para ipagtapat rin ang kanyang nararamdaman at bawiin ang mga unang nasabi. Para lamang silang naghahabulan. Noong una, si Ivan ang taya. Ngayon, si Ja naman. Salitan na silang nagiging taya, di tulad ni John. Sa buhay pag-ibig ni John, siya lang ang taya.

      Tama lang ang lamig ng mga panahong iyon. Katatapos pa lang ng bagyo, at nagsisimula palang muli ang mga tao na bumangon mula sa matinding pagsalanta ng bagyo. Lumubog ang maraming lugar sa baha at maraming mga pamilya ang nawalan ng bahay at kabuhayan. Marami-rami rin ang mga nasawi sa nasabing bagyo.

      Napilit si John na sumama sa isang relief operation na inorganisa ng Campus Crusade for Christ (CCC). Ayaw ni John sa mga ganoon. Naiilang siyang kasama ang mga miyembro ng CCC na mahilig magsabi ng “praise the Lord”. Wala rin siyang hilig mag-volunteer para sa kahit anong charity works. Nakamangot siyang bumaba ng mini-bus at nagmasid sa paligid ng evacuation center.

       “Dude, ngumiti ka naman,” tuya sa kanya ni Billy.

      “Oo nga. Ang mga tao nga rito, nabagyo na pero nakakatawa pa rin. Ikaw pa kaya?,” dagdag ni Ivan. Sina Billy at Ivan ang pumilit sa kanya na sumama sa relief operation na ito. Kilala si Ivan na aktibo sa kahit na anong school organization, kasama na rito ang CCC. Si Billy naman ay naroon para sa nililigawan niyang miyembro ng organization. Magkakaibigan sila, kahit hindi rin mapaliwanag ni John kung bakit.

       Pumilit ngumiti si John. “Pasensya ka na. Sana di ka na namin pinilit na pumunta rito,” humingi ng paumanhin si Ivan.

       “Hindi. ‘Wag nyo nang isipin iyon. Mag-enjoy na lang kayo sa pagkawang-gawa. Babantayan ko nalang itong bus,” paubaya ni John. Iniwan siya ng dalawa at muli siyang nagmasid sa paligid. Nakita niya ang pinsalang naidulot ng bagyo sa barangay na pinuntahan nila. Tanging ang elementary school na ginawang evacuation center na lang ang matibay na nakatindig. Mga kalahating oras na nakatambay lang sa may pintuan ng mini-bus si John ng may lumapit sa kanya.

       “Ahm, kasama ka namin, di ba po?,” tanong ng isang mahinhin na boses. Tiningnan ni John ang nagtatanong sa kanya. Naka-violet siyang collared-shirt. Di tulad ng ibang volunteers na nakadilaw. Maamo ang kanyang mukha. Medyo morena. Mahaba ang buhok. Kasing tangkad niya.

       “Ahh, eh, oo,” utal na sagot ni John.

       “Magpapatulong sana ako na magbuhat ng mga karton ng relief goods. Siya nga pala, Ako pala si Wren Mae. Pwedeng Mae na lang,” inabot ni Mae ang kanyang kamay kay John. Inabot rin naman ito ni John at nakipagkamay. Hindi pala-kaibigan si John. Suplado siya sa mga babae. Masungit sa mga bata. Pero ibang John ang kaharap ni Mae. Parang sa isang iglap, nawala ang supladong si John.

        Pag-abot ng kamay niya, agad rin namang binitawan ni John ang kamay ni Mae na parang napaso o nakuryente. “Saan ang bubuhatin?,” tanong agad ni John.

        “Nasa loob pa ng bus,” sagot ni Mae. Agad na pumasok sa loob ng bus si John at hinakot ang mga tatlong karton ng relief goods. Pagbaba niya ulit ng bus, kinuha ni Mae ang isang karton at siya ang nagbuhat. “Salamat!,” wika pa niya.

       Sabay silang pumunta sa covered court. Pagdating doon, tumulong na rin si John sa pag-abot ng relief goods sa mga nasalanta ng bagyo. Nakikipagkwentuhan din naman si Mae sa kanya. Sa katunayan marami nang nalaman si John tungkol kay Mae. Pumapasok sila sa parehas na unibersidad at parehas na silang second year college. BS Psychology ang kinukuha niyang kurso. Christian Baptist na siya simula pa nang bata at Pastor ang tatay niya. Kaibigan niya ang presidente ng CCC sa unibersidad nila. Higit sa lahat, purple ang paborito niyang kulay.

      Nang pauwi na sila, tinanong ni Billy si John ng tungkol kay Mae. “Dude, type mo yun si Miss Purple no?”

      “Miss Purple?”

      “Oo. ‘Yung kausap mo kanina na naka-violet.”

      “Ah! Si Mae.”

      “Naks! Alam niya na ang name. Ayos ka, Dude. Good luck!,” sabay tapik ni Billy sa likod ni John.

      Sa ganoon nag-simula ang pagiging taya ni John sa buhay-pag-ibig niya. Lagi nang nasa laman ng kanyang isip si Mae—ang Ms. Purple ng puso niya.

Itutuloy...

Tsismis (Bersyon ni Lena) 2

      Araw na ng graduation namin ni Nikko. Tahimik pa rin siya at madalas gusto mapag-isa. Simula nang umuwi siya galing kila Jane, isang linggo na ang nakakalipas, umiwas na siya sa tao. Nalaman ko na rin ang buong kwento, ang mga pangyayari noong pumunta siya kila Jane. Napilit ko si Nikko na ikuwento.

      Pumunta si Nikko roon para ibalik ang mga notes ni Jane na hiniram niya para sa Final exams nila. Kukunin din niya ang ilang notes na naiwan niya roon noong huli silang nag-group study sa bahay nila Jane. Noong pagpasok ni Nikko sa bahay, normal pa naman daw ang mga pangyayari. Pinapasok siya at inasikaso ni Jane. Binigyan siya muna ng juice at saka pumasok ng loob ng kwarto si Jane para kunin ang mga naiwan niyang mga papel.

Habang wala pa si Jane, umupo ang nanay ni Jane sa harap ni Nikko at saka nagtanong, “Isang direktang tanong, nanliligaw ka ba sa anak ko?”

      Nagulat daw si Nikko sa tanong ng nanay ni Jane. “Ah, ano po kasi...”

      “Tatapatin kita. Ayaw kita para sa anak ko. Kaya tigilan mo na ang panliligaw sa kanya.”

      Nanlamig daw ang kamay at mukha ni Nikko nang marinig ang mga ito mula sa nanay ni Jane. Isang diretsong pananalita. Dito kilala ang nanay ni Jane. Maraming may ayaw sa kanya dahil sa pagka-prangka niya.

      “Pero, Ma'am, malinis po ang intensyon ko sa anak nyo.”

     “Ayaw kong magka-manugang na bading o kahit mukhang bading. Di ka bagay sa anak ko.” Iyon ang masamang nasabi ng nanay ni Jane kay Nikko. Tumahimik na si Nikko. Lumabas na sa kwarto si Jane at iniabot ang mga notes. Umalis na agad si Nikko. Hindi na siya makatingin sa nanay ni Jane kahit na kay Jane.

      Siyempre bilang isang kaibigan, noong nalaman ko ito, binalak kong sugurin ang aleng iyon na may matalas na dila, pero pinigilan ako ni Nikko. Wag ko na raw palakihin ang issue. Hayaan ko na lang daw.
        Nang graduation na namin, umiiwas na si Nikko sa lahat ng mga bagay na magpapaalala sa kanya kay Jane. Hindi siya lumilingon sa dako kung saan nakaupo si Jane. Kahit na sa dako ring iyon ay naroon ako. May pagpipigil sa mukha ni Nikko. Sa tingin ko nga ay nararamdaman ko na ang sakit sa kalooban noon ng aking kaibigan.
       Simula na noon, hindi na nanligaw si Nikko. Hindi na rin siya nag-kukuwento ng tungkol sa kanyang mga crush. Sa tingin ko nga ay hindi na siya nagkakacrush. Hindi na rin muling nabanggit ni Nikko ang mga bagay na iyon. Naging malamig na rin siya patunggo sa pag-ibig.

      Isang buwan pa ang nakalipas, lalo pang naging mukhang bading si Nikko. Pumasok siya sa isang kumpanya at doon ang tingin sa kanya ay isa siyang bading. Minsan nga ay natanong ko siya kung bakit nagpapakabading siya.

      “Hinahayaan ko na sila makita kung ano ang gusto nilang makita. Nakakapagod naman kasi magpaliwanag ng paulit-ulit.”

_________________________________________________________________

     Ako lamang ang nakakaalam ng sekretong ito. Naniniwala akong lalaki pa rin si Nikko. Nadala lang siya sa sistema ng pag-ibig. Napagod. Inalipusta ng mga isip ng lahat ng nakakakita.

Tsismis (Bersyon ni Lena) 1

     Tumunog ng pagkalakas-lakas ang cellphone ko. Nabulabog ang buong kwarto. Nahinto rin ang maiging tsismisan namin ng aking kababatang si Nikko. Tiningnan ko ang aking cellphone. Tumatawag si Bryan, ang boyfriend ko.

       “Best, sandali lang. Tumatawag si Bryan,e.”

     “Sige lang. Ganyan naman talaga kayo,” sagot ni Nikko. Pagkatapos noon ay pabulong niya pang sinabi, “Ang mga syota talaga, sagabal sa kasiyahan.” Natawa lang ako at sinagot ang tawag ng aking boyfriend.

_________________________________________________________________

      Matagal ko nang kilala si Nikko. Simula pa nga yata ng nasa sinapupunan kami ay nag-tsitsismisan na kami kasabay ng aming mga nanay. Kapitbahay lang namin sila Nikko at malapit na magkaibigan ang mga pamilya namin. Sa sobrang lapit ng aming mga pamilya ay aakalain mo nang magkakadugo na kami. Masasabi kong, sa lahat ng kaibigan ni Nikko, ako na ang tunay na nakakakilala sa kanya.

      Bakla. Yan ang tingin sa kanya ng marami. Kahit nga yata ang nanay niya ay kumbinsidong bading ang kanyang anak. Sa kanyang malamyang kilos, maputing balat at mas maputing mukha, lambing ng pagsasalita at payat na pangangatawan, siguradong sa unang tingin ay masasabi mong bakla nga ang aking kaibigan.Pero Hindi naman talaga bakla si Nikko. Sigurado ako doon. Alam ko, dahil naging saksi ako sa pagbabago niya.

     College kami noon. Medyo iba pa noon si Nikko. Malambot nga ang mga galaw niya pero lalaki pa rin ang itsura niya. Isa si Nikko sa mga matatalino sa klase. Sa katunayan nga, nang dahil sa pagtuturo niya sa akin ay sabay kami nakagraduate. Simula pa noon ay masayang kasama si Nikko. Marami akong naging kaibigan dahil sa kanya. Siya kasi ang klase ng taong gusto ang nasa maraming tao. Sociable, friendly, matalino.

     Wala pang nagiging girlfirend si Nikko. Marami siyang naging crush simula pa noong elementary, pero hanggang tingin lang siya. May pagka-torpe din kasi siya. Kaya nga nagulat ako noong college kami nang magsabi siya sa akin, “Best, paano ba manligaw?”

     “Naks! Ikaw ba yan? Sino naman ang liligawan mo?” biro ko. Inalala ko ang lahat ng magagandang babae na hinahangaan ni Nikko. Sigurado isa sa kanila ang naisip niya nang ligawan.

       “Si Jane.”

      Nagulat ako sa sagot niya. Matindi ring pumili ang kaibigan ko. Isa rin si Jane sa matalino sa kanilang klase. Consistent dean's lister at talagang maganda. May kaya rin ang pamilya nung babae. “Wow! Seryoso? O, sige tutulungan kita.”

      Simula noon, nagsimula nang gumawa ng mga paraan si Nikko na mapalapit kay Jane. Sinasabayan niyang kumain sa canteen at umuwi. Napadalas din ang mga group study nila at kadalasan ay si Jane ang nagyayaya sa kanilang bahay. Sa mga ginagawa ni Nikko, hindi pa rin niya sinasabing direkta kay Jane ang kanyang panliligaw.

       Simula rin noon, medyo nabawasan na ang mga oras ni Nikko sa aming mga tsismisan. Pero ayos lang iyon sa akin kasi nakita ko namang masaya siya. Habang napapalapit siya kay Jane, lalong hindi mabura ang mga ngiti niya sa mukha. Tinutulungan ko na rin siya noon na gumawa ng palusot para sa mga magulang niya sa tuwing siya ay mahuli ng uwi o maubusan ng allowance.

      Tatlong buwan na ang nakalipas. Isang linggo na lang bago ang aming graduation. Kagagaling ni Nikko sa bahay nila Jane. Ibinalik niya ang ilang mga notes na hiniram niya. Umuwi si Nikko ng tahimik. Hindi nga rin niya ako binati kahit na nasa may tindahan ako sa tapat ng mga bahay namin.

      Pumasok ako sa bahay nila. Sinundan ko siya sa loob ng kanyang kwarto. Nakita ko siyang nakadapa sa kama niya at nakasubsob ang mukha sa unan. Naupo ako sa gilid ng kama niya at tinapik ang binti niya.

       “Best? Okay ka lang ba?” Nakarinig ako ng natatakpang hikbi mula sa kanya.”Uy, Best. Anong nangyari?”

       Niyugyog ko siya saka siya umupo at yumakap sa akin. “Best.” Ayun lang ang nasabi niya at umiyak na siya.

                                                                                                          ITUTULOY...