Ms. Purple 2

   “Pambihira namang trapik eto o!” ang nabulalas ni Billy nang sila ay maipit sa trapik sa kahabaan ng EDSA. “Bakit ba naman kasi, Manong, dito tayo dumaan?”

   “Sorry po. Di naman dito dapat trapik sa ganitong oras.”

   “Hay naku! Sa lagay nito di na namin aabutan ang kaibigan namin.”

   “Kalma lang, Dude,” awat ni John kay Billy. Binasag ni John ang kanina niya pang katahimikan. Patingin-tingin lang siya sa mga kasabayang bus at ibang sasakyan. Malayo ang iniisip.

  “Hulaan ko ang iniisip mo,” sabi ni Billy kay John. Balik na uli si Billy sa kalog niyang sarili.

   “Ha?”

  “Kung hindi sina Ivan at Janine ang iniisip mo, siguradong si Ms. Purple. Tama?”

   Napangiti lamang si John at napatingin uli sa labas ng sasakyan.

   “Sus! Wala nang ibang inisip. Alam mo kasi masyadong seryoso ka sa buhay mo. Lighten up, Dude. Ikaw lang naman. Ayaw mo pa uli magtapat.”

   Natahimik lalo si John. May punto si Billy. Takot pa siyang harapin uli ang babaeng laman lagi ng isip niya. Alam nila Ivan at Billy ang buong kwento ng buhay-pag-ibig niya. Hindi niya rin maikakaila sa kanila ang tungkol sa takot niya sa pupuwedeng isagot sa kanya ni Ms. Purple.

   “Maiba ako. Sa tingin mo, luluhod din kaya si Janine sa harap ni Ivan?” pagpapatuloy ni Billy sa pagsasalita. Nagtinginan ang dalawa. Natawa si John. “Puwede!”

    Simula nang makilala ni John si Mae a.k.a. Ms. Purple, humanap na siya ng paraan para makita niya muli ang dalaga. Pasimple siyang nagtatanong sa mga kakilala at ilang miyembro ng CCC tungkol kay Mae. Kung anu-anong palusot at rason ang sinasabi niya para lang pagtakpan ang tunay niyang intensiyon sa paghahanap kay Mae.

   “Aminin mo, Dude, sinasapian ka, ‘no?,” tanong ni Billy matapos makita si John na kausap ang isang miyembro ng CCC.

   “Huh?”

  “Ang kilala kong John, e, allergic sa mga nag-pre-praise-the-Lord na iyon,” paliwanag ni Billy.

   Napakamot si John sa ulo niya. Alam niyang umaasta siyang iba, di tulad ng John noon. “Naku! Sa susunod niyan a-attend ka na rin ng fellowship nila para makita lang si Ms. Purple mo,” singit ni Ivan sa usapan.

   Nang mga oras na iyon, nakaisip ng paraan si John para nga makita si Ms. Purple. Nakaisip siya ng isang ideya na alam niyang labag sa kanyang personalidad at prinsipyo. Sa mga oras na iyon, gusto na niyang pasalamatan si Ivan sa kanyang sinabi, ngunit palihim muna siyang ngumiti.

   Isang Huwebes, pumunta si John sa isang student lounge sa unibersidad nila na tinatawag na Octagon. Dito kalagian ginaganap ang fellowship ng mga members ng CCC. Maaga siyang pumunta roon. Nagkunwaring tumatambay, pero sa katunayan ay nag-aantay siya kay Ms. Purple. Kinse minute na siyang nag-aantay roon pero wala pang kahit isang miyembro ng CCC ang pumunta sa Octagon. “Dapat nandito na ang mga iyon. Dapat alas singko ng hapon, nagsisimula na sila,” bulong ni John sa sarili habang salit-salitang nagmamasid sa paligid at tumitingin sa relo.

   Karagdagan pang sampung minute siyang nag-antay at nasabi na nni John na aalis na siya, nang biglang dumating si Ms. Purple kasama ang presidente ng CCC at dalawa pang miyembro nito. Natameme si John. Nanigas siya sa kinauupuang sementong bench. Di niya alam kung ano ang gagawin niya. Magtatago ba siya? Sasalubugin sila? Hindi mamamansin?

  “Uy, tamang tama at nandito ka,” sabi ni Jime, isa sa mga kasamang dumating ni Ms. Purple, nang makita si John sa Octagon. Isa si Jime sa mga miyembro ng CCC na natanungan ni John ng tungkol kay Ms. Purple. Sa pagkakatanda nga ni John, kaklase niya rin noong grade four si Jime. “May gagawin k aba ngayong hapon? Imbitahan san kita sa bible study naming ngayon dito sa Octagon,” dirediretsong pag-imbita niya kay John.

  Ngumiti si John. Hindi na siya nakasagot. Agad nman siyang pinakilala ni Jime sa mga sunod-sunod na nagdatingang kasamahan niya sa organization. “Guys, si John pala. Kaklase ko noong grade four.” Bumati ang lahat sa kanya. Kinamayan siya at kinamusta. Maraming mga tanong ang ibinato sa kanya. Di sanay sa mga ganito si John. Isa siyang pribadong tao at ayaw niyang pinagtatatanong ng tungkol sa sarili niya na siya rin namang ginagawa ng mga miyembro ng CCC. Kahit na tipid ang lahat niyang sagot, pinilit niya pa ring maayos pakitunguhan ang mga taong yon. Lahat ng iyon ay para kay Ms. Purple na abala sa pakikipag-usap sa issa niyang kaibigan.

    Nagsimula ang bible study, hindi pa rin napapansin ni Ms. Purple si John. Habang nagsasalita ang youth pastor, kumukuha ng sandali si John para sumulyap kay Ms. Purple. Napapangiti siya sa tuwing naka-ngiti si Ms. Purple. Agad din siyang umiiwas ng tingin sa tuwing mapapagawi sa kanya ang mga mata ni Ms. Purple. Nang matapos ang bible study, lumapit kay John si Jime na hila-hila si Ms. Purple.

    “Mae, eto si John. Kaklase ko noong grade four,” pagpapakilala ni Jime kay John.

   “Hello!,” inabot ni Ms. Purple ang kamay niya kay John pra makipagkamay. Nakipag-kamay naman si John na medyo nanginginig. Tinitigan ni Ms. Purple si John habang hawak pa rin nito ang kamay niya. Lalong nangime si John.

“Di ba ikaw ‘yung kasama naming nung outreach pagkatapos ng bagyo?” Sa wakas ay naalala ni Ms. Purple.

   “A, oo. Ako nga.”

   Makalipas ng isang lingo, dumalo ulit si John sa Bible study ng CCC para makita ulit si Ms. Purple. Pero noong araw na iyon, wala si Mae. Naitanong tuloy ni John kay Jime kung nasaan siya.

   “Ah, may pinuntahan ang family nila ngayon na reunion,” sagot ni Jime, “Bakit mo natanong?”

    “Wala naman.”

  “Ows?,” singit ng isang babaeng miyembro na kanina pang nakikinig sa kanila, “Wala raw o. Siguro may gusto ka kay Mae, ‘no?”

Nagulat si John sa sinabi ng babae. Di niya alam kung anong isasagot. Tumawa ang babae at nagpatuloy sa pag-sasalita, “Namumula siya, o. So totoo nga?”

    “Ah, e…” ‘Yun lamang ang nasagot ni John.

   “Patay tayo diyan!” nasambit ni Jime. “Advice lang, Bro. Kalimutan mo na yang feelings na iyan. Malabong magustuhan ka ni Mae.”

   “Mas uunahin ni Mae ang Diyos kaysa sa mga lab-lab na yan. At saka strict ang parents nun. Mataas na ang standard nun sa lalaki. Kaya tignan mo NBSB siya hanggang ngayon,” dugtong ng babae.

   Parang napukpok sa ulo si John. Napanghinaan siya ng loob. Pumasok sa kanya ang takot sa magiging sagot sa kanya ni Ms. Purple kung sakaling ipagtapat niya ang kanyang nararamdaman. Mahal ko si Ms. Purple, pero malabo niya nga ba akong mahalin?

ITUTULOY...