BIRO: SI JANINE

            “Bilis, Ja.”

            Mabilis si Tonette nawala sa makapal na daloy ng tao sa entrance ng coliseum. Di na makita ni Janine ang payat na katawan ng kaibigan. Tumingin siya sa kaliwa’t kanan. Harap at likod. Wala na roon ang kaibigan.

            Sumingit siya sa mga nagsisiksikang lalaki sa harapan niya. “Excuse me po! Excuse. Makikiraan.”

            Hindi niya na mahanap ang kaibigan. Hindi na rin siya makalabas ng coliseum. Nasarhan na ng mga naglalakihang mama ang entrance.

            Finals ngayon ng season 36 ng PBA. Nayaya siya ng kanyang kaibigan at boardmate na si Tonette na manood ng game 5 ng Powerade vs. Talk N’ Text. Super fan ng Talk N’ Text si Tonette at crush nito si Jimmy Alapag. Di man mahilig si Janine sa basketball ay napapayag siya sa pakiusap ng kaibigan. Ngayon ay nawawala siya sa kakaibang mundo sa loob ng coliseum.

            Pumunta siya sa gilid at idinikit ang likod sa isang haligi. Nagsisisi siya kung bakit pa sumama. Kahit palakaibigan siyang tao, ayaw niya sa lugar na maraming tao. Nagmamasid lang siya sa bawat fan at nakikiusyoso sa laro – pinapanuod ang lahat ng nagdaraan sa harap niya.

            May nakita siyang isang lalaki na may dalang malaking gomang kamay na naka-number one. Mayroon ding babae na bitin ang sky blue blouse, halos kita ang pusod. Natawa si Janine. Di niya kayang magsuot ng ganoon.

            Nakatawag pansin niya ang isang matabang lalaki na naka-dilaw. Maingay ito at panay ang tawa. “Confirm!” bulong ni Janine. Naalala niya dito ang katrabahong si Nikko. Tapos, may nakita siyang lalaking nakatalikod. Mukhang kilala niya ito. Bakit nandito itong taong ito?

            Nilapitan niya. Hinampas ng malakas sa braso. “Uy, Van!”

            Humarap ang lalaki. Nasaktan sa ginawa niya. Galit. Hindi siya si Ivan.

            “Ay, sorry po!” Hindi  niya alam ang gagawin, kung yuyuko ng napakababa o hihimasin ang braso ng lalaki. “Akala ko po ikaw yung kakilala ko.”

            Hiyang-hiya at dali-daling lumayo si Janine. Bumalik sa dating puwesto. Natawa sa sarili, habang namumula.

            Kung ikukuwento niya ito kay Ivan, siguradong aalaskahin siya nito at pagtatawanan ng isang lingo. Naaalala niya ang mga pang-asar na tawa nito sa tuwing makakagawa ng mali.

            “Ibang klase ka talagang babae, Janine,” asar ni Ivan, “Babae ka nga ba?” Saka susundan ng kanyang malakas na halakhak.

            Hahampasin niya ng malakas ang braso ni Ivan. Ugali na niyang gawin ito kay Ivan. Ito ay ang paraan niya para gumanti sa pang-aasar nito, kaya sa bawat pagkikita nila ay siguradong may hampas itong matitikman.

            Pero napansin niyang medyo nag-iba ang pakikitungo ngayon ni Ivan sa kanya. Dati ay di niya matalo sa asaran si Ivan. Kay Ivan lagi ang huling halakhak. Ngunit simula nang nag-joke ito sa kanya kanina…

            “Ja, gusto na kita. I’m falling for you.”

            …di na si Ivan masyadong umimik. Kanina noong nakita niya si Ivan sa MRT station, ngiti lang ang naisagot nito sa birong pagrereto niya kay Tonette. Sa totoo lang, na-mimiss niya agad ang mga biro ni Ivan.

            Bukas, ikukuwento niya ang nangyari sa kanya ngayon. Aasarin ulit siya ni Ivan. Sana.

                   ____________________________________________________

            Napuno ng hiyawan ang buong coliseum. Nag-aasaran ang mga fan ng magkabilang panig. Ayaw magpatalo sa isa’t isa. Mas magaling ang kuponan nila, pagmamalaki ng isang panig. Matatalo kayo, kantyaw ng kabila.

            Nakaupo si Tonette sa bleachers na napapalibutan ng orange. Wala sa laro ang isip niya. “Dapat kasi ‘di ko na lang sinama si Janine dito.” Nagsisisi siya.

            Nagsimula na ang laro pero di pa rin mahanap ni Tonette si Janine. Nagkahiwalay sila. Sobrang excited si Tonette kaya nakalimutan niyang bago sa lugar na ito si Janine. Ngayon ay nag-aalala siya para sa kaibigan.

            Masayang kasama si Janine. Kwela siya at madaming kwento. Mabait din siyang anak at kapatid. Kahit di siya inoobliga ng mga magulang na magpadala ng pera sa probinsya, pinapadala pa rin ni Janine ang kalahati ng kanyang sweldo sa kanila. Madiskarte rin ito at medyo may kakapalan ang mukha. Minsan ay nasabi ni Tonette kay Janine na maswerte ang mapapangasawa nito.

            Nabanggit ang asawa, nagtataka rin siya kasi di pa nagkaka-boyfriend ang kaibigan. Tampulan tuloy siya ng tukso ng iba pa nilang boardmate. NBSB. Yun si Janine.

            May naikuwento na rin naman si Janine sa kanya tungkol sa mga crush niya. Pero hanggang crush at tagong kilig lang ang meron si Janine. Lately, nagkukuwento na rin si Janine tungkol sa isang lalaki na sa tingin ni Tonette ay gusto ni Janine. Araw-araw siyang umuuwi sa boarding house na hinihila ni Janine sa gilid at saka buong kilig na ikukuwento ang feelings niya sa lalaking ito.

            Di niya kilala ang lalaki. Katrabaho raw ito ni Janine. Siguro ang lalaking ito ay yung pinakilala sa kanya kanina sa MRT station. Si Ivan.

            In fairness, may itsura ang Ivan na iyon. Matangkad, Maputi, makapal ang kilay, pero matangos ang ilong, matipuno ang pangangatawan at may katangi-tanging nunal sa ilong. Naisip nga ni Tonette na sana ay mali ang hula niya. Sana di si Ivan iyong lalaking kinakikiligan ni Janine. Napangiti si Tonette sa naisip.

            Pag-uwi niya sa bahay. Sana naroon na si Janine. Sana naka-uwi na siya ng maayos para matanong niya pa kung sino ang lalaking pinag-iinteresan ng kaibigan. Sana maitanong niya pa ang mga gusto niyang malaman tungkol kay Ivan.

ITUTULOY...